Bilgi Üniversitesi öğretim üyesi Ferhat Kentel; “Bu ülkede işleyen derin strateji herkesi herkese düşürdü, birbirimizle konuşamıyoruz. Bu, tepeden inmeci çağdaşlığın teyakkuz halidir. Şimdiki zamanla barışmayı reddettikleri gibi, tarihin yeniden düşünülmesine, tarihle yüzleşilip yaraların sarılmasına da tahammül edemiyorlar” diyor

“Faşistin okuyup yazmışına, sağdan gelip sola göz kırpanına ulusalcı denir. Birkaç ulusalcı, halkı bayraklarla sokağa dökerken ben manikür yaptırıp oturacak mıydım yani?” Sevmekten ziyade nefretin daha sahici olduğunu ve tüm dünyayı kucaklayan modern hümanistlerin sevgisine inanmadığını ifade eden yazar, “Ben insanları severken onların tozunu alıyorum.”

Poe, öykülerindeki dil-zaman-mekan-insan-eşya ilişkileri, bizim gerçeğimizden kalkarak, uzun zamandan beri aranan ama henüz bulunamayan Eldorado'yu, Simeranya'yı, O belde'yi anımsatıyor. Bu üslubun harcında neler var?

Üslup, bilindiği üzere, direkt o kişi ile alakalı. Yani kişiye özgü yazma biçimi. Kişiliği neler oluşturuyor ve etkiliyorsa, bunlar yazıya da sızıyor ve yazma üslubunu oluşturuyor. Bu bakımdan da kendini tanıman önemlidir. Kendimi nasıl tanımlayabilirim?

Şiirin neresinde duruyorsunuz? Bir şiirinizde “anlamıyorum/ kendimi de/ sizi de” diyorsunuz? O halde “Karşı duvara ne çizilir?” sorusu hangi derdin uzantısı?

Sadece müzik dinleyip, kelimelerin kelebek gibi kafamda uçuşmalarını seyrettim uzun süre. En çok K harfi. Kesici biraz. En çok K harfi çıkacak bir yer aradı beynimde. Piyano çalmayı çok istemiştim. Kısmet olmadı. Klavyeyi kullanmaya başladığım zaman… Parmaklarımı tutamadım…