Her insan bir dünyadır
Her yürek bir Mağrip…
Her
yürek bir kara kutu…
Ne kadar sevildiğini kim bilebilir ki kuzum?
Ama ne kadar sevdiğini kesin bilirsin .
Madem teatral bir ironidir Euro hayatlar,
Yak gitsin öyleyse anasını satayım…
Hissettiğin kadar sensin, yaktığın kadar sen…
Sevgin kadar yakabilir,
Merhametin kadar
yanabilirsin ancak...
Yanan her Citröen kasası, Paris’i aydınlatan meşaledir…
Sevilmek mutluluk değildir. Mutluluk
bir başkasını sevmektir.
(Herman Heisse)
Sevilmeyi beklemek acizliktir…
Önce sen göster sevdiğini…
Postmodern pop
sözcüklerinin fahişeleştirdiği sevgini…
Yolu sevgiden geçmeyenlere fener ol…
Her insan bir dünyadır
Her yürek bir Mağrip…
Her yürek bir kara kutu…
Ne kadar sevildiğini kim bilebilir ki kuzum?
Ama ne kadar sevdiğini kesin bilirsin .
Sevgiyle yak ama…
Madem teatral bir ironidir
Euro hayatlar,
Yak gitsin öyleyse anasını satayım…
Zamanın ve tarihin çelişkisini tükür her yangında…
Sen sevilmediğini bilirsin
çünkü…
Hissettiğin sevilmişlik bile,
Ezik, buruk, yarım avuç kalbinin arızalı hissiyatıdır anca…
Servet düşmanlığı değil…
Sınıf çatışması değil…
Marksist ayaklanma değil…
Kendi isyanına yolculuk bu…
Hissettiğin kadar sensin, yaktığın kadar sen…
Sevgin kadar
yakabilirsin,
Merhametin kadar yanabilirsin ancak...
Yanan her Citröen kasası, Paris’i aydınlatan meşaledir…
Yak ki parıldasın kılıç gibi gerçekler,
Yak ki görünsün damarlarındaki kurumamış kan…
Ve yan ki apak öfken bilensin…
Sevdiğimiz kadar yaşayabildiğimiz için,
Yaşayabileceğimiz kadarını yakalım gitsin….
