Agos gazetesinin merdivenlerinde bağırıyordu Hrant Dink'in eşi Rakel: "Kocamı görmeye geldim ben!" Sonra sessiz ağlayanlara dönüyordu elleri: "Biz size güvendik de kaldık bu ülkede! Size güvendik!"
Arkadaşımı vurdular... Arkadaşımın kanı yerde, kuruyor.
Sonra benim arkadaşımın kanını birileri sabunlu sularla yıkıyor.
Arkadaşımın ayakları görünüyor, taşmış gazete kâğıdından. Uzun boyludur Hrant, örtecek kadar kâğıt bulamamışlar.
Oofff... Ooff...

Çok satan kitapları mı süpermarketlere koyarlar? Yoksa süpermarketlere koyulan kitaplar mı çok satar?
Sanır ki insanlar çok satan kitaplar marketlere koyulur. Oysa bu konuda yazılmış bilimsel makaleler tam tersini söyler. Bir "ortalama imalatı" sırasında alışveriş yapanın hangi kitabı "tüketmesi" gerektiğine karar veren bir popüler kültür mekanizması ortalamanın ne okuması gerektiğine karar verir ve o kitapları oraya koyar.

İnsanlar ekmeklerini nasıl yiyorsa hayatı da öyle yaşıyor...
Böyle dedim, önceki akşam Ankara Tabip Odası'nda yaptığım "Yeryüzü ve Biz" başlıklı konuşmada. Çünkü...

Paris'te Orly Havaalanı'nda hacdan dönenlerin olduğu bekleme alanındaydım. Esmerdiler, gürültülü, sıkış tepiş, kalabalık... On metre öncesi "Evropa" idi, sessiz, beyaz, sakin, mesafeli.
On metre sonrası ise, zılgıtlar, ağlayan çocuklar, çarşaflı kadınlar... Sanki havaalanında Ortadoğu'ya beş saniyede geçebildiğiniz bir sihirli koridor varmış gibiydi. Gidilecek bir yer yoktu, varılacak bir yer yoktu ve yine de insanlar üşüşüyorlardı durmadan, telaşlanıp geriliyorlardı.

Kâğıdın kıymetini en çok hapishanelerden gönderilen mektuplar bilir. Söylenecek çok şey vardır; bu telaşa bütün mektuplar küçük gelir.

Herhalde bir de hiç konuşmamış, söylenen saçmalıklardan dolayı öfkelenmiş, söz sırası kendine geldiğinde bu öfkeyle nutku tutulmuş çocuklar böyledir. Önce kısaca ağlamaları gerekir...
Bu memlekette bir günlüğüne kendisine bir gazete verilse biriktirdiği öfkeden ötürü çocuk gibi ağlayacak, söz sırasını bu ağlama yüzünden kullanamayacağını düşünüp kendine kızacak, hızla yutup hıçkırığı, derdini hızlı hızlı anlatacak çok insan vardır...
Sahi, bir gazeteyi bir günlüğüne verseler size, ne derdiniz Türkiye'ye?