Her şey bir gürültü içinde büyüyüp yumak olup düğümleşiyor memlekette. Neyin önemli neyin önemsiz olduğuna dair bütün şuurumuzu kaybetmemize neden olacak büyük bir gürültü bu. Bu gürültü içinde işte, Nokta dergisi kapandı gitti. Neden kapandı?

ABD'deydik, iş için. Geldik, gördük ve fakat durum sakat. Gitmeden evvel "Ankara mitinginden sonra, bu memleket üzerine düşünen, yazan herkesin pozisyonunu gözden geçirmesi gerek" diye yazmıştım.

Kafamızdaki sınırlar, içimizin en derinine sakladığımız kırmızı çizgiler kritik olaylarda ortaya çıkıyor. Ortalık sütlimanken uzlaşmak kolay. Ama Hrant'ın ölümünden sonra "Hepimiz Ermeniyiz" sloganı atıldığında birileri çıkıp bağırıyor:
"Ben Türküm! Türküm! Türküm!"

İstanbul'daki entelektüel çevreler, ekseriyetle, Ankara'da yapılan mitingden pek hoşlanmadılar. Hrant'ın ölümünün ardından yükselen milliyetçi, hatta ırkçı dalgaya çanak tutan militarist, neredeyse faşizan mitinglerin, tepkilerin bir devamı olduğunu sandılar. Oysa miting, laiklik saplantılı ve onun kadar önemli başka hiçbir derdi olmayan orta sınıfın hezeyanı şeklinde cereyan etmedi. Miting, önemli oranda militarist değildi. İnsanlar bağırıyordu:
"Ne postaldır ne takunya, cumhurundur Çankaya!"