Telefon çalıyor. Öte yanda çocuk "Kısa konuşacağım anne" diyor, "İyiyim. Yakında eve dönüyorum". Kadının yüzü sevinçten parçalanıyor. Kadın, yüzü sevinçten paramparça olmasın diye elleriyle yüzünü örtüyor, tutuyor.

Bir biçim vermek gerektiğini düşünüyoruz belki de. Elimize teslim edilen taze etten insana bir biçim vermezsek biçimsiz kalacağını, o biçimsizliğin bütün sorumluluğunun bize ait olacağını sanıyoruz, korkuyoruz. Bu yüzden doğurduğumuz çocuklara biçimler vermeye çalışıyoruz.

"Bu savaş yapılamamış bir darbenin bedeli mi?" diye sormuştum bir hafta önce. Cevabımı aldım. Darbe yerine son derece "meşru" yollarla seferberlik koşulları içine sokulan Türkiye'de artık savaş çığlıkları atmamak vatan hainliğiyle eşdeğer duruma getirildi. "Olağanüstü hal ilan edilsin" sesleri daha ilk günden yükselmeye başladı. Şimdi akıllarımız ve kalplerimiz bir darbenin beceremeyeceği kadar "tek tipleştiriliyor".

'Mutluluğa o kadar açtık ki, özgür olmadığımızın farkında değildik" diyor Marjane.
Marjane kim? Persepolis adlı çizgi roman üzerinden yapılan animasyon filmin baş karakteri kız çocuğu. Persepolis ne?

Geçtiğimiz perşembe günü bir mahkemeden bir karar çıktı. Ne kararı, ne için verildi, kime ceza verildi, bunu hiç bilmeden kararın kısa gerekçesinde geçen şu cümleleri dikkatinize sunuyorum:
"... sanıkların ayrı ayrı kişilikleri, eylemlerinin özellikleri dikkate alınarak..."