"Yeryüzünün, insanlığın şu ana kadar kurduğu hiçbir kuruma güvenemeyeceğimiz günlerdeyiz" diye yazmıştım geçen hafta. Çünkü Birleşmiş Milletler (BM), İsrail'in bombalarıyla ölen dört BM gözlemcisi için bile bir kınama kararı çıkaramamıştı.

Çok uzun yıllar Türkiye'de ve dünyadaki insanların akıllarına Filistin deyince o fotoğraflar geldi.

Gerilla eğitim kamplarında dünyayı değiştirmek isteyen genç insanların çektirdikleri hatıra fotoğrafları, uçak kaçıran Leyla Halit'in fotoğrafları, Arafat'ın yumruğu havada fotoğrafları... Ve elbette, esmer, cılız çocukların emperyalizmin oburluğuna, arsızlığına karşı verdikleri mücadeleyi anlatan bir simge olarak kefiye. Kefiye, hep bir inat fuları gibi sarıldı insanların boyunlarına 68'in Paris'inden bu yana.
Önceki gece Hizbullah lideri Nasrallah'ın televizyonda yayımlanan konuşmasını izlerken artık Filistin denince aklımıza gelen fotoğraflarda kefiye olmadığını fark ettim.

Sadece Müslüman'ın acısı mı acı? Sadece başörtülü annenin mi gözyaşı temiz? Vicdan, sadece din kardeşleri arasında mı?

Van'da, geçtiğimiz cuma günü namaz çıkışı Ulu Camii önünde bir gösteri yapıldı. Ellerinde "Ya hilafet, ya şehadet", "Batı ile zillet, hilafet ile izzet", "Devletsiz İslam, İslamsız devlet olmaz" yazılı dövizler taşıyan kalabalık, bir basın açıklaması yapmak istedi.

Boğaz'da trafik sıkıştı. Taksi şoförü, Matriks gözlüklerini taktı ve tahlilini "koydu": "Üç beş şerefsiz, çift sıra park ediyor, o yüzden oluyor bu. Şeytan diyo..., çık döv üçünü beşini... Yer misin, yemez misin!"
Taksici, tahlilini derinleştiriyor:
"Bu neden oluyor biliyor musun kardeş? Çok karışığız biz. Kürt'ü var, şuyu var buyu var... Ondan oluyor bu."

İnsanlar günlerdir birbirini dövüyordu. Dinlenip dinlenip yeniden dövüyordu çocukları uğursuz adamlar. Sonra çocuklar dövüldükleri için özür diliyordu. Bayraklar kana bulanıp bulanıp bir kötülük kabilesinin işaretleri gibi dikiliyordu insanların böğrüne. Herkes bayrakları çocuklardan daha yukarı koyuyordu. Kötülük kabilesinden olmayanlar, pek yakında bu ormanda yaşayacak bir gölgelik bile kalmayacağını düşünüyordu.

Onların iyilikli sözlerinden başka neyi var! Aydınlar açıklama yapıyordu, imza atıyorlardı. Saf kötülük karşısında tanrı bile çaresizdir çünkü. Dünya tarihi dönüp dönüp bunu söylemiyor muydu? Ama yaşamanın bir çaresi olmalı. Bütün bu gürültü içinde şifalı bir şeyler de olmalı. Dünya kötülükle dönmez çünkü. Bu orman, iyilikli bir şeyler de büyütüyor olmalı...

* * *