Evet, ortalama gazete okuyucusu, aşağıdaki metni anlamakta güçlük çekecektir; doğrusu bu metni anlaşılır hale getirmek mesele değil fakat o zaman "metnin rûhu" kayboluyor.
*

"Kadı ile Müfti arasında mahiyet bakımından şu fark görülür: Müfti, şer'i kanunları delillerinden istinbad edip müdevven hale getirir; kadı, bu kanunlardan, kendisine arz olunan hadiseye temas eden hükmü bulup tatbik eder. Kadı, ululemrin vekili olan bir memurdur. Müfti, nefsinde aşağıda sayılan 5 hasleti cem'edip, iftâ içün taayyün eden insandır:

Siz hiç, birinci derecede azmettirici ilan edilen ve fellik fellik aranan bir kişinin, yaralı halde bir hastanenin acil girişine paketlenmiş halde bırakıldığını duymuş muydunuz? Dünkü gazetelerin manşetini işte bu meçhul (!) yaralı işgal etti.

İşin garibi, ağır yaralıyı hastaneye kimlerin, nasıl bıraktığını kimselerin görmemiş olması; üstelik en sıradan sokakları bile gözleyen güvenlik kameralarına takılmadan?

Şu kadarcığı bile safderûn tabiatlıları uyandırmaya yeter: Kaatil, yakalanmak, hadisenin faili meçhul kalmasını önlemek için elinden geleni yapmış, gündüz gözüyle Ankara’nın göbeğindeki Danıştay binasını basıp beş yüksek yargıca kurşun yağdırdıktan sonra çıkış kapısında nihayet yakayı ele vermiştir. Özel otomobili zaten bir sokak ötede park edilmiş halde yatmaktadır. Arabanın bagajına sürüyle delil bırakmayı da ihmal etmemiştir; gazete kupürleri, kimlik kartları, yedek silah, cep telefonu... Aynen Şemdinli’deki hadisede kullanılan arabanın bagajındaki silahlar, adres defterleri ve eylem planları gibi!..

Kaatil yakalanmamayı değil, ille de yakalanmayı tercih etmiştir; herhalde başkalarıyla karıştırılmamak için olacak Cumhuriyet Gazetesi’ne tekrar be tekrar el bombası atarken güvenlik kameralarına bir el sallamadığı kalmıştır.

Vakit öğle ezanı suları. Kar yağıyor demek ne ki; gökten melekler iniyor arza. Gökyüzü kar rengine boyanmış, yeryüzü kar. Usul usul yağıyor ve refakatinde pencerelerde kamçı gibi şaklayan rüzgâr.

Karın yağışını kutlamak için küçük tüpümün üstüne alüminyum çaydanlığı oturtuyorum. Az sonra demliğin ağzından buharlar fışkırmaya, kendi sünnetince bir Kar ilâhisi terennüm etmeye başlıyor. Sonra bir râyha, bir saadet kokusu yayılıyor odaya... Pencerede ise ıslık çalan rüzgâr.

- Biz bu devleti, bu vatanı sokakta bulmadık arkadaşlar; bu aziz yurdumuz süpermarketlerin hediye çekilişi kampanyasından filan da çıkmış değildir. Onun için çiğnetmeyiz, yan gözle bakanın da gözünü şey ederiz...


- Ne ederiz Hasan abi?

- Oyarız, çıkarırız; doğduğuna pişman ederiz. Ayrıca..

- Bir dakika Hasan Abi kafam karıştı; ortada fol yok yumurta yokken şimdi bu lâflar nereden icab etti. Bilmediğimiz bir durum mu var? Öyle bir şey varsa bir koşu çarşıya gidip un, bulgur, makarna filan atayım eve...

- Yok oğlum öyle değil, sen dinle sadece, sesimi yükselttiğim yerlerin sonunda da alkışlarsın. Ne dediğimi bırak, baktın ahali alkışlıyor, sen de alkışla, tamam mı?

-Tamam Hasan Abi!

- Evet, arkadaşlar iç ve dış düşmanlara karşı her zamankinden daha çok uyanık olmalıyız. Bazı arkadaşlar resmen gaflet ve delâlet içindedir. Bakınız buradan ikaz ediyorum, öyle bir ân ki gafletle hıyanet arasında bir cimcik kadar bir fark vardır ha..

- Hasan Abi, iyi de cimcik ne demek, şeyedemedim birden...

- Yahu evladım sen bir sus; ne tembih ettim sana ben demin?