Üstünden epey geti, 12 Ekim tarihli Radikal'de kısa bir haber çıkmıştı: Beyin göçü hakkında. Türkiyeli, burada veya dış ülkelerde iyi bir yükseköğrenim görmüş olanların yüzde 59'u yabancı ülkelere yerleşip orada yaşıyormuş.

Her dönemin bir 'büyük soru'su vardır. Bilenler, Çavuşesku zamanı Romanyası'nda bu sorunun 'Ölümden önce hayat var mıdır?' şeklini aldığını söylerlerdi. Şu dönemde Türkiye'nin büyük 'sosyo-politik' sorusu: 'Türkiye, Malezya olur mu?' biçiminde formüle ediliyor.

Londra artık dünyanın merkezi değil, Britanya 'İmparatorluğu' tarihe karışalı beri, böyle bir rolü kalmadı. Ama gene de, bu dünyanın belli başlı merkezlerinden biri. Yerkürenin herhangi bir noktasında bir çivi yerinden oynadı mı, sarsıntısını burada duyuyorsunuz.

Gene bir yolculuk, gene Londra. Arabada havaalanına giderken, Myanmar, yani bizim bir zaman Burma, bir zaman da Birmanya adıyla tanıdığımız ülke hakkında haberler... Bir 'kalkışma' var, anlaşılan; yıllar ve yıllardır süregelen askeri yönetimde, anlaşılan, bıçak kemiğe dayanmış! Güneydoğu Asya ülkelerinde 'bıçak' genellikle bir tür diktatörlük, 'kemik' ise Budist rahiplerdir.

Vietnam sürecinin başladığı günleri hatırlıyorum. Diem'ler, daha sonra Kao Ki, bu arada kendini yakan Budist rahipler... Nereden nereye! Ama şimdi Birmanya'nın rahipleri de sadaka kaplarını ters çevirmişler. Bu haber ciddi haber!

Dün İsmet Berkan'ın da dediği gibi, 'irtica tehdidi'nin kaynağı şimdi 'mahalle'ye ve 'Anadolu'ya kaydı. Bu ikisi, bazı kötü 'fiil'lerin 'fail'i olan yerler, kaynaklarsa (ki olabilir elbette), bu kötü 'fiil' yalnız 'irtica' kılığına bürünmüyor. Oruç tutmadı diye üniversitede adam öldürüldü (yıllar önce, Van'da); vuranlar Ülkücü'ydü, bugünlerde Hrant Dink'in katillerine övgü düzenler, ayrıca da sağa sola tehdit savurabiliyor ve terör yaratmakta başarılı da oluyorlar.