Kendim dikkat etmemişim, ateist olma izni alamadığımı Hakkı beyden ve sonra da Perihan Mağden'den öğrendim. Hayat böyle, insan kendini tanıyamıyor bazan.

Şaka bir yana, bu 'ateizm' hikâyesinin 'teknik' bir yanı vardır. Bu tartışmanın özünü teşkil eden varlığın varlığı ve yokluğu konusunda herhangi bir kesinlik taşıyan herhangi bir söz söylememizin imkânı yok.

'Türkiye' demeyeyim, ama şu 'yeni Türk milliyetçiliği', insanı her gün yeniden şaşırtmaktan geri kalmıyor. Yurtdışında birkaç gün geçirmekteydim. PKK'nın eline geçen sekiz askerin sağ salim geri geldiklerinin haberini dışarıdayken aldım.

Tabii buna çok sevindim. Başka türlü bir duygunun mümkün olduğunu bilmediğim gibi düşünemezdim de. Ama çok geçmedi, ölmeyip (şehit olmayıp) sağ salim geri gelmelerine üzülmem gerektiğini öğrendim.

Fikret Bila, Kürt sorunu ve PKK konusunda, emekliye ayrılmış generallerle yaptığı mülakatları bir dizi halinde yayımlamaya başladı. Bunların ilkinde Aytaç Yalman'ın konuyla ilgili görüşlerini okuduk (Milliyet, 3 Kasım). Bu konuşmalardan çıkan ilginç sonuçlar yalnızca Kürt sorunu ve PKK'yla sınırlı kalmayacak gibi görünüyor.

Christopher Hitchens önemli, etkili bir gazetecidir. Solcu olduğu için George W. Bush'un ikinci Irak çıkarmasını desteklemesi şaşkınlık, bir zaman sonra da tepki uyandırmıştı. Tepki uyandırmasının nedeni, bunu desteklemesinden çok, karşı çıkanlara bir hayli sert ve sivri bir dille çatmasıydı. Bu aşamada Hitchens'in sol okur çevrelerindeki saygıdeğerliği ve güvenilirliği sarsıldı. Irak olayı buna benzer başka şaşırtıcı tutumlara da yol açmıştı -sol çevrelerde. Şimdi Hitchens gene ilgiyle izlenen bir yazar.

Erdal İnönü'yü son görüşüm, namlı 'Ermeni Konferansı'ndadır. Demek epey olmuş, ama zaten sık karşılaşmazdık. Bu konferansa gelişi, bildiğimiz 'Erdal İnönü' imgesine tamamen uyan bir üslup içinde gerçekleşmişti. Her zamanki tevazuu ve güler yüzüyle geldi. 'Oraya gelme' eyleminin kendisine önem verdiği anlaşılıyordu. 'Gidişi', daha da 'kendine özgü' bir biçim aldı, diyebiliriz.