Medyada birileri var: şu son kapatma girişimi karşısında, hepimize 'sakin olma'mızı tavsiye ediyorlar. Dediklerine göre, bir 'hukuk süreci' başlamış; mahkemelik bir olaya zaten müdahale edilmez. Sonucu beklemeliymişiz.

Bir planın gerçekleştirilesi için diyelim o karar noktası, on özne vardır. Başarıya ulaşmak için, bunların hepsinin, sıraları gelince, rollerinin gereğini önceden kararlaştırıldığı şekilde yerine getirmeleri gerekir. Benim sorduğum da bu: Böyle bir hazırlık var mı? Yoksa o varsayımsal 'on özne'den yalnız üçünün onayı alındı, ama ötekiler için de 'süreç başlayınca başka türlü davranamayacakları için umduğumuz gibi yaparlar' mı denildi?

Plan bu kadarsa, bunun gerçekleşmemesi ihtimali daha fazladır- hele böyle şakaya gelmeyecek risklerle dolu bir olay söz konusu ise. Bu da gayriciddi bir durum şüphesiz, ama şimdiye kadar olan birçok şey, örneğin 'Ergenekon' davranışları, bu çerçevenin dışına pek de çıkmamıştı. Yani plan 'gayriciddi' diye fazla yadırganacak bir durum yok.

Türkiye gibi tuhaf bir ülkede yaşayan bir insan için, bazı çok basit, sıradan şeylerin bile anlamında tuhaflıklar var. Örneğin, 'şaşmak' veya 'şaşırmak' gibi basit bir fiil: beklenmedik bir şey olur, şaşırırsınız. Her yerde böyledir.

'Kürt sorununa barışçı çözüm' ibaresi geçmiş yıllara kıyasla çok daha sık tekrarlanır oldu. Bazılarının dediği gibi bunun nesnel bir 'moment'i yakalandı ve onun için mi böyle; yoksa herkes bu olaydan çok bıktı da, 'nesnel moment' olsun olmasın, kendi öznel dileğini mi söylüyor?

Türkiye gibi militarist bir anlayışla -'işba' halinde- yaşayan bir toplumda, 'resmiyet' ve 'biçimsellik' (bazı Batı dillerinde tek bir kelime, 'formalism' bu ikisini birden karşılayabiliyor) doğal olarak hayatı temelden düzenleyen ilke haline gelir.