Geçmişe bakıldığında, Türkmenbaşı çizgisinin öncüleri arasında İdi Amin'i, Çavuşesku'yu görüyorum. Çok eskilere gidersek de, Firavunlar. Bunun yanında Saddam daha sönük ve sıradan kalıyor.
Saddam'ın iktidar kullanımı, gene toplumu sindirmeye yönelik, böyle bir amacın 'rasyonel' aracı mahiyetinde.

Türkmenbaşı çok zaman akıldışı, manyakça kararlar verip uyguluyor, çünkü verdiği emrin akıldışı olması ölçüsünde gücünün de büyüdüğüne inanıyor. Onun için günlerin, ayların adını değiştiriyor.

Aralarında böyle ciddi mizaç farkları da olsa, yaptıklarının etkilerini toplumun hissetmesi çok farklı değildir, zaten pek olamaz da.

En basit, en yalın örneğiyle, şöyle bir sorudan başlayalım: dini inançları olan biri aynı zamanda sosyalist olamaz mı? Sosyalist bir hareket içinde olamaz mı? Buna 'Olamaz' diyemeyiz. 'Olamaz' dediğimizde yalnız yanlış bir şey söylemez, aynı zamanda birilerinin ekmeğine de yağ sürmüş oluruz sanıyorum.

Çünkü dünyada olsun, özellikle Türkiye'de olsun, dini sağ düşünce ve sağ siyaset safına çekmek, oranın temelli bir öğesi göstermek alışkanlığı var. Bu da, bazı tarihi temelleri olsa da, ilanihaye böyle olmak zorunda değil.

Benim anladığım sosyalizm tamamen 'seküler' bir düşünce biçimidir. Bu düşünce biçiminin merkezinde 'insan' var. Bu, benim açımdan, her çağda değişmeden olmaya devam eden bir 'insan özü'ne göre tanımlayacağımız bir insan değil. Hem kendine tarih ören, hem de ördüğü tarih tarafından biçimlendirilen bir insan.

Amaçları, herhangi bir 'ilahi' gücün bize hedef koştuğu değil, insanların insanlar için düşündüğü amaçlar, araçlar da öyle -amaca ulaşılacaksa, biz kendi gücümüz ve yetilerimizle ulaşacağız.