Dünyanın 'kara delik'i olmaya devam eden Irak'ta şimdi de Saddam'ın idam cezasının yüksek mahkeme tarafından onaylanması ve bu cezanın bir ay içinde yürürlüğe konacağının açıklanması, bundan böyle çok daha beterine hazır olmamız gerektiği yolunda uyarıda bulundu.

Geçen gün Tophane taraflarında yürüyorum. Yanımdan bir ayakkabı boyacısı geçti, ama geçerken sandığından bir fırça düştü. Ben tabii kısık sesimle arkasından haykırmaya çalıştım ve kendimi duyurdum.  Düşen fırçayı verdim.

Yoluma devam ettim. Hemen sonra baktım, ters yönde giden boyacı arkama düşmüş, ayrıca bir şeyler söylüyor. 'Ne diyor?' diye baktım ki, "Abi, dur, bir boya sürüy'm" diyor. "Gerek yok" dedim. Ama geliyor ve ısrar ediyor. Kılıçalipaşa Camii'nin duvarı önünde 'sulh' olduk. "Her şeyin karşılığını vermek zorunda değiliz" dedim. Ama o başka havadaydı: "Ben aslında boyacı değilim. Oğlumun bir böbrek hastalığı var. Her gün, her an onun için para topluyorum." Bu arada ben düşünüyorum: "Adam bademyağı filan sürüyor, buna ayrıca bir para vermeli."

Biz Türklerin 'bu memleketin hali'nin ne olacağı konusunda ciddi ve sürekli endişelerimiz olduğu çok bilinen bir konudur. Sanırım bugün de türlü türlü endişeler devam ediyor, bu memleketin başına geleceklerin çeşit çeşit senaryosu yazılıyordur. Ama benim kulağıma gelenler arasında, benim 'katastrof teori'me yakın düşeni pek yok.