“Birbirlerini yesinler” ve “Biz onların dışında, üçüncü bir varlığız” gibi kelimelerle formüllenen anlayıştan söz ediyordum. Klasik bir örnekle başlayayım: Stalin Komintern’e sosyal-demokratların aslında sosyal-faşist olduklarına, dolayısıyla “ikisine birden” vurulması (ya da “birbirlerini yesinler”) yolunda talimat verdi. Bu da, doğal olarak, Almanya’da Nazizm’e karşı mücadeleyi zayıflattı (daha önce “cephe” politikaları uygulanıyordu); bir süre sonra da Stalin, Almanya, İtalya ve Japonya ile anlaşma imzaladı. Hitler’in buna uyacağına güveniyordu, ama o da öyle çıkmadı. Gerisi malûm.

Türkiye’de durum aynı değil elbette, çünkü hiçbir zaman iki toplumun tarihi aynı değildir; olamaz. Ama, sonunda anlamlı bir “dünya tarihi”nden söz etmemize imkân veren birçok kısmî benzeşme de vardır.

Ergenekon soruşturmasının gidişatında, kendini “solda” diye tanımlayan birey ya da gruplardan bazılarının aldığı tavırlar, gene soldan birçok kişiyi şaşkınlığa düşürüyor. Onun için bugünlerde bu şoku dile getiren yazılar da çoğaldı. Bu şekilde tavır alınmasının gerisinde birden fazla etken bulunduğunu düşünüyorum. Bunları önemsizden önemliye doğru sıralamaya çalışacağım.

Birincisi, Türkiye’de “sağ” veya “sol” demeden herkesi kapsayan bir alışkanlık, “siyaset yapma” yöntemiyle ilgili bir şey. Bir olay, benim karşı olduğum bir siyasî varlığa yarar getirecekse, ben buna karşı olmalı, en azından olan şeyi küçümsemeliyim. Buna “dar grup çıkarı koşullanması” da diyebilirsiniz. Şu günün ortamında devlet içinde örgütlenmeye çalışan Gladio tipi bir çete çökertiliyorsa, bunun sevabı neyse, AKP’nin hesabına yazılacak. Ama ben de AKP’yi sevmiyorum.

CHP’nin Sosyalist Enternasyonal’le başının derde girmesi benim için şaşırtıcı değil, beklenen bir şeydi. Çeşitli ülkelerin sosyalist partilerinden dostlarım olduğu için, bu sürecin epey bir süredir devam ettiğinden haberim vardı. Ayrıca, pek çok tanıdığım da böyle bir şeyin nasıl mümkün olduğunu soruyordu: yani, 1) Sosyalist Enternasyonal’de üye olarak bulunan bir partinin nasıl olup da böyle davranabildiğini, ya da 2) Böyle davranabilen bir partinin Sosyalist Enternasyonal’de ne işi olduğunu merak ediyorlardı.

Üzerinden çokça zaman geçti ve bu süre içinde çeşitli yazılar da yazıldı, ama gene de bir şeyler söyleme gereğini duyuyorum: söyleyecek fazla özgün bir söz kalmasa da, en azından tavır alınması gereken bir durum çünkü. Bir General’in Ağlama Duvarı önünde fotoğrafını çekip sağa sola göndererek “Yahudi olduğu” konusunda propaganda yapma olayından söz ediyorum.

 Bugün 2 Mayıs. Uğursuz, lanetli bir günü arkamızda bıraktık, hayırlısıyla. Ve 1500'ün üstünde gaz bombasıyla.
Şimdi, 2009'un 1 Mayıs'ını nasıl rezil bir güne, yeni bir cehenneme çevirebileceğimizi düşünmek ve tasarlamak için 364 gün var önümüzde.