Milliyetçilik, Türkiye için yeni bir şey değildir.
En azından, 'ideolojik aygıtlar' dediğimiz, 'formel' eğitimden medyaya kadar geniş alanı kapsayan toplumsal düzeyde, bu aygıtlar yoluyla topluma yukarıdan aşağıya verilen şey, 'milliyetçilik'ten başka bir şey olmamıştır.

Ömer Seyfettin'in 'Eski Kahramanlar'ı ve onların arasında 'Pembe İncili Kaftan' pek ünlüdür; çünkü Ömer Seyfettin, Türk milliyetçiliğinin en militan kolunun kurucularından biridir ve bu özelliğiyle Türk ulus-devletinin edebi 'kanon'una buyur edilmiştir.

Geçtiğimiz hafta Ertuğrul Özkök 'Türkler bir ırk mıdır?' başlığını koyduğu bir yazı yazdı. Burada, Jean-Paul Roux gibi benim tanımadığım bir yazardan alıntılar yaparak, Türkiye'de yaşayan Türk halkının 'saf ırk olmadıklarını' söylüyor.

Dünyada 'sivil toplum' ne zamandan beridir bir 'yükselen değer' halinde. Türkiye'nin günlük söyleminde de sık sık karşımıza çıkıyor -aslında söylem'de, gerçek hayat'ta olduğundan çok daha sık çıktığını söyleyebiliriz.
Nedir, 'sivil toplumun meziyetleri'?
Niçin böyle bir yükselen değer?

2007'ye girer girmez, zaten zorlu geçmesi beklenen bu yılda milliyetçi cephenin cinayet siftahını Hrant Dink'le yapması, Ermeni sorununu da gündemin başına taşımış oldu. Psikolojik bakımdan bu sorun hep orada zaten ve böyle olması başlı başına anlamlı.