İkinci Meşrutiyet'le Harb-i Umumî'nin sonu, yani 1908-18 arası 10 yıllık dönem, Yusuf Akçura'nın yazdığı Üç Tarz-ı Siyaset kitabındaki 'tarz'lardan birini daha ciddi ölçüde geçersizleştirdi: bu, 'pan-İslamizm' siyasetidir.

Birileri ha bire 'Türkiye'de ırkçılık yoktur, hiç olmamıştır' veya 'Türkler ırkçı olamaz' diye yazar dururlar. Onlar böyle yazarken, Türkiye'de ırkçılığın ikinci dalgası iyice kabarmış ve toplumu sarmış durumda. Bu nedenle, bu işin başı ve sonrası, nihayet gelinen nokta, başı ile sonu arasındaki farklılaşmalar hakkında bir şeyler söylemek gerekiyor.

'İç ve dış düşmanlar' siyasi kültür geleneğimizin, hepimizin belleğinde yer etmiş, en köklü kavramlarından biridir. Peki, kimdir bunlar?

Birkaç gündür, şu sıralarda olmakta olan bazı şeyleri İdris Küçükömer'in vaktiyle nasıl gördüğünü yazıp duruyorum. Bu arada olaylar da, o 'önceden görülmüş' biçimde, birbirlerine eklenerek gidiyor. Geçen gecenin 'e-muhtıra'sıyla yeni bir aşamaya daha ulaştık.

İdris Küçükömer'in Düzenin Yabancılaşması adlı kitabında savunduğu görüşlerin isabeti, neredeyse kırk yıl sonra, bugünlerde konuşulan bir konu haline geldi. Bunda en çok rol oynayan da, partilerin milletvekili adayları arasında kimilerine şaşırtıcı görünen bileşimlerin ortaya çıkması.