Avrupalı için bir “sivil itaatsizlik” meselesi vardır; çünkü toplum asırlardan beri kademeli olarak unsurlar arasındaki bire bir tâbî metbû ilişkisiyle örülegelmiştir. Toplum örgüsündeki tersliklerin doğurduğu sivil itaatsizlik bu ilişkideki haklı sebebi araştırmaya dönüktür. Türk için “sivil itaatsizlik” meselesi yoktur; çünkü asırlardan beri toplumu teşkil eden birimlerin haklı sebep ortaya konmaksızın birbirlerine itaati söz konusu olmamıştır.

“2007 seçimlerini ‘‘İntibak’’ kazandı, ‘‘iddia’’ kaybetti ve bu seçimler sonucunda ‘‘imtizaç’’ ortadan kalktı.
Madımak otelinin içindekiler değil, dışındakiler kazandı.
Charles Baudelaire ve Ziya Paşa değil Jacques Derrida ve Ümit Yaşar Oğuzcan kazandı.
Türkiye’de, bir dini olan devlet değil, bir dini olmayan devlet kazandı.
Netice olarak insanın kavli değil, toprağın ruhu kazandı.”

Cumhuriyetin ilânından itibaren Türkler bin yılda ancak kazandıkları toplumsal içgüdülerine kapılmak suretiyle ve fakat kendilerinin asla bilinçle kavrayamadıkları bir bölünmeye uğradılar.

Dünyadaki güç odaklarının pençesinden bir toprak parçasını kurtarıp kaçırmanın ne büyük zorlukları aşmayı gerektirdiğini idrak edenler memleket menfaatinin ancak sübût ile korunabileceğine inandı.

Düşündüğünü ifade ederken kelimelerin seçimi siyaset alanında çok önemli. Türkiye’de uzun zaman yapılacak olan şeye ayrı ayrı adlar vererek, yahut olup bitmiş olan şeyi başka başka isimlerle söyleyerek farklı siyasi yollar işaret edilmiştir.

Mesela, Türkiye’de Amerikan üsleri var denildiği zaman, üs yok tesis var denilmiştir. Toprak reformu gereklidir diyen biri çıkınca öbürü hayır tarım reformu gereklidir demiştir.

Gecenin dürüstlüğünden herkes kuşkulanır
korkulur o kuş yüzlü iniltilerden
ve mor ağzını gecenin kumuna batıran ben
çağdaş serüvenler adına
bütün fotoğraflarını yakan
yakan ve bekleyen.