Abdullah Öcalan'ın idamı gerçekleşirse bu vakıanın Türkiye'nin Avrupa'dan kopması sonucuna varacağı tehdidinden hepimiz haberdarız. Bu işin içinde bir iş var. Avrupa'dan kopma ifadesinin basit, kaba ve tek boyutlu bir yaklaşımın ürünü olduğunu sanmak beynelmilel ilişkilerin özüne tamamen yabancı kalmak demektir. Tehdidi savuran Avrupa öyle bir dil kullanıyor ki anlaşılmaya değerdir.

Hepimiz Türkçe'ye yapılan kötülüğün mağdurlarıyız. Şimdiye kadar siyasi olaylara dilin neler taşıdığını bilmeden yaklaştığımız için kendimizi buğulu ve efsûnlu bir konuşma ortamında bulmakta gecikmedik. Ortalıkta hep bazı kavramlar oldu; ama onların taraflarca üzerinde anlaşmaya varılabilecek bir açık anlama kavuşmasından hep kaçınıldı.

Siyaset dilinin sarih ve fasih olmasına engel olanlar siyasi üstünlüğünü kaybetmek istemeyenlerdi. Türkçe'nin tahrip edilmesini çıkarına uygun sayanların hakimiyetine son verecek bir çabaya şahit olmadık.

Son günlerde bazı haberler size şaşırtıcı mı geliyor? Durup dururken nereden çıktı bu işler, diye mi düşünüyorsunuz? Öyleyse, doğduğumuz günden beri Türkiye'de yaşadığımız halde, Türkiye'ye daha alışamamışsınız. Size Türkiye'ye alışmanızı tavsiye edecek değilim.

Siyasi gelişmeleri merak dolu bir çabayla izlediğim ömrüm boyunca görüp geçirdiklerim dolayısıyla hangi zihnî başarıya erebildiğimi bana soracak olsaydınız; cevaben yaşadığımız toprakları vatan kılmak için yapılanlarla bu topraklarda saltanat sürmek için yapılanları aynı kefeye değil, iki ayrı kefeye, karşılıklı iki ayrı kefeye koyma başarısına erdiğimi övünçle söylerdim.

Başlıktaki soruyu bana ilhâm eden olay Rus birliklerinin Yugoslavya'yı işgal eden "Batılı" askeri güce dahil edilmesi hazırlıklarıdır. Türkiye'de yeni bir siyasi partinin tutup tutmayacağı sorusunun Kosova'nın işgaliyle ne ilgisi var? İlgiyi fiilen "Dünya Sistemi" kurmuş bulunmaktadır.