Türkiye’nin edebiyat ve kültür ortamında kısırlaştırıcı, çürütücü iki eğilim başat öğe durumuna geçebilmek için her zaman pusuda bekler. Bunlardan biri düşüncedeki hantallık ve zevkteki bayağılığın “doktorine bağlılık” adına kendine yer açmaya çabalaması; ikincisi de düşüncede derinliğin, sanat düzeyinde yüceliğin yanında yer alıyor (hatta onu temsil ediyor) görüntüsü altında sahte değerlerin kendine yer açmaya çabalamasıdır.

Birinci eğilimin vardığı nokta yaşadığı iklime göre “jdanovculu”, “puritanism”, “vehhabilik” adını alabilir; ikinci eğilimin ise bütün düşünce iklimlerinde ortaklaşa bir adı vardır: Züppelik.

Victor Hugo on dokuzuncu asrın sonlarında, 1885'te öldü. Ölümünden hemen on beş yıl sonrası için neler söylediğini okuyunca hayretler içinde kalmamak elde değil. Bakın romantik ruh bir zamanlar nasıl yükseklerde uçmuş:

"Yirminci yüzyılda savaş diye bir şey olmayacak, idam sehpaları tarihe karışacak, nefret ortadan kalkacak, ülkeler sınırlarla birbirinden ayrılmayacak, bütün dogmalar geçersiz kalacak; insanoğlu hayatına kavuşacak. Yok olan bunca şeyin hepsinden üstün bir şeye sahip olacak insanoğlu- büyük bir ülkeye, yeryüzünün tamamına, ve büyük bir ümide, cennetin tümüne."

Adından bir harfi atarak kendine modern Türk şiiri evreninde seçkin bir yer açan Cemal Süreya, bundan otuzüç yıl önce aramızda geçen bir konuşma sırasında, neden şiir yazmaya başladığını açıklamak üzere söze başladığında şunları demişti: