Sana durlanmış kelimeler getireceğim
pörsümüş bir dünyayı kahreden kelimeler
kelimeler, bazıları tüyden bazısı demir
seni çünkü dik tutacak bilirim
kabzenin, çekicin ve divitin
tutulduğu yerden parlayan şiir.

Zorlu bir kış geçirdim, seninki gibi neftî
acıktım, bitlendim, bir yerlerim sancıdı
sökmedi ama hoyrat kuralları faşizmin
çünkü kalbim aşktan çatlayıp yarılırdı.
Her sabah çarpışarak çekilirdi karanlık alnacımdan
acılar bile duymadım kof yürekler önünde
beynim her sabah devrimcinin beyniydi
ayaklarım donukladı gelgelelim
sağlığın yerinde mi?

Nereye mi?

Nereden geldiysek oraya.. İnsanın nereden geldiği konusunda sarih bir fikri olmasa da mutlaka bir yerden geldiğini idrak edecek seviyeyi tutturması iyidir. Böylece içinde gidilecek bir yeri olduğuna dair bir duygu taşıyabilir, o duygusal bölgeyi koruyabilir.

Nereden gelmiş olursak olalım; hepimizin geldiği yer maneviyatımızın bir parçasıdır. Çünkü bu yer algılanabilir, işaret edilebilir, bir mekan bile olsa insan için taşıdığı maddi vasıflar bakımından değil, ihtiva ettiği mânâ bakımından önemlidir.

Geri gidilemeyecek, dönülemeyecek bir yerden gelmiş olamayız. Gidilebilecek bir yerden geldiğimize şükredelim; çünkü toparlanın, gidiyoruz.

Nobel Edebiyat Ödülü’nün emperyalizme ve dünya gericiliğine hizmet ettiği bir kez daha belgelendi.

Özellikle son yıllarda (belki başından beri) Nobel’in siyasal hesaplar sonucu dünya proleter hareketinin sözcüsü olan yazarlara değil de gericilere ya da emperyalizmin kullanabileceğini varsaydığı sanatçılara verildiğini biliyoruz.

Yıllar önce Pasternak, bireyci özlemlerini savunduğu romanla emperyalizme av olmuş, aynı oyuna geleceği farzedilen Sartre ise yerinde bir karşı çıkışla Nobel’i reddetmişti.

Geçen yıl Nobel Edebiyat Ödülü Beckett’a verildi. Beckett burjuva yaşantısından doğan bunaltıyı metafiziğe indirgeyen, dünya gerici sanatının bugün en önde gelen temsilcisidir.

HİŞT, BAKSANA

Duyabildiysen aman suya sıtma ağacından düşen telsizin çıkardığı bir uysal şluk sesi
Beni de haberdar et ben de çekeyim sökük filintalara pasından sinmiş yasemin nefesi
Yünlüyse biz oyuzu bildirsin çaksın kafalara ketense biz onlardan değilizi ne ipeklisi
Nerde kalır valinin silindir parmak kadar çocuğun parmak izini sildiyse uçkur gailesi

Kimdi? Şevket Süreyya olabilir mi? Her hafta Ankara’da aksatmadan takip ettiğim Sosyalist Kültür Derneği toplantılarından birinde sorusunu konuşmacıya yöneltmeden önce şöyle demek gereğini duymuştu: “Ben bu soruyu konuşmacıyla zıt görüşte olduğum için değil; bir [hasm-ı câlî] olarak soruyorum”.

Ve arkasından terkettiğimiz kültür dünyasında “sahte düşman” vasıtasıyla tartışmaların nasıl derinlik kazandığını eklemişti. Solcu kelimesinin yüksek sesle ancak itham edenlerce söylenebildiği günlerde cereyan eden bu hadiseyi ülkemizin yakın geçmişinde henüz söz sahiplerinin ve daha önemlisi, söz sahiplerini izleyenlerin bulunduğunu dile getirmek üzere zikrediyorum.