Anaların talihsizliği midir bilinmez ama, evlat eşkıya da olsa, evlat evliya da olsa sızı hep onların yüreğinde kan doğruyor.

İsyanını kınından çıkarmış evladını bir sabah ansızın yatağında görmek yerine, evladının kuşandığı kızgınlığı, çokça kandırılmışlığı, ya da yüzü, gözü, yüreği karaya bulanmış birkaç adamın kandırmacasını boylu boyunca yatılı gören; çorak umutlu anaların acısını gördüm az evvel.

Acılarını peydahlayansa adını bilmediğim bir dağda taşlara serili üç kurşun yeniğiydi.Spikerin sesine pusu kuran gizli sevinç yerde uzanmış cesetlerle boy verse de mahdum acısını yaşamaktan bile ürken anaların (köküne kibrit çaldığı) sancılarını yaşadım onlarla.

Vakti dolmuş andımın tövbeleri elimde
Koşuyor işte bak! bir kırlangıç peşinde.
Cömertliği unutmuş günahlarım kın çeker,
Bağbozumu yaşanır tenha bir ben içinde

Hatırı sayılır yaralarla boyverip hoyratça işgal edilmiş ruhlarımızla ayinler yapıyoruz sürgünde. Çocuklarız biz; üçünde,beşinde,on beşinde. Her yatışımızda başka parmaklar dokunuyor bize, başka gözlerin soğukluğu büyütüyor suskunluğumuzu. Tövbelerimizi ve ihanetlerimizi biriktiriyoruz tüm iyiliklere inat. Bir keman daha burkuluyor her doğan gün içimizde. Çocuklarız biz; birinde, yedisinde, on yedisinde.

Adım yok; isimsizim. Ne zaman doğmuşum, nasıl bağırmışım kıçıma vurulunca bilmiyorum. Bir annenin okyanusu andıran merhametinin kokusunu hiç tatmadım. Göğüs uçlarından damlayan sütün damağımdan eksikliğinden olsa gerek başka gözlerin acıyacağı kadar çelimsizim.

İtilen taraflarının tüm bedelini birilerine ödettirmek istercesine dokunabildikleri ne varsa; kendilerine, çevrelerine, hayata duydukları öfkenin ve marazi duygularının çaresiz, ben dolu, bencil tatmin uğraşılarıyla başlar kalemle dostlukları.

Henüz çocukken keşfedilir onların gözlerindeki cevher. Cevher dediğim, yaşamın beri kıyısında zerdali çiçeklerini andıran, koparıldığında solanlara sahibi tarafından mancınıklarla savrulan irili ufaklı kaya parçalarıdır. Çünkü cevher kazanmak için yaralamayı, ayakta durmak için öldürmeyi, malik olmak için fütursuzca ve merhametsizce ezmeyi öğretir. Cevher zulümdür çoğu kez öldüren..

Doğdukları andan kefene kadar kadar olan bu mesafe aralığında bütün uğraşıları, gelenin gittiği, gidenin dönmediği kabrin kapısına birşeylere nasıl olursa olsun sahiplenmektir.Sahip olduklarının kendilerine sahip olduğunun farkına varmadan. Baktıkları yerden gördükleri manzara kağıt, metal ve betondur. Kağıt, para; metal, araba; beton, ev...