Önce, sinema tarihine mâlolmuş birkaç ünlü filmin afişi en yakındaki bir duvara özenle yapıştırılır (Ama bunlar arasında "Casablanca" ve "Matrix" olmazsa, inanın ki kahrımdan ölürüm!).

Ardından, bu posterlerin tam karşısına bir kamera kurulur ve onun da önüne alımlı bir "hatun kişi" dikilir.

Bu hatunun sinema tarihi ve terminolojisine, "film analizi" denilen işin kültürel donanımına gerçekten vâkıf olup olmadığının ise zerrece önemi yoktur; sunucu olarak seçilmesinde gözetilen ilk ve tek ölçüt "güzel" olmasıdır.

Bazı sanat eserlerinin sınıfsal mücadeledeki görevi, hayat karşısında hiçbir önerme getirmeden kuru kuruya "sanat" üretmek değil, oligarşi tarafından ezilen toplumsal grupların mücadele azmini ve bilincini her dem zinde tutmaktır. Bunu da çoğu kez anlatım biçimleriyle değil, doğrudan doğruya anlattıkları öyküyle yaparlar.

Geride bıraktığımız hafta boyunca ulusal medyanın bir numaralı gündem maddesi, Mehmet Ali Ağca'nın -dört işlem fukarası görünümündeki- adalet teşkilâtımız tarafından yanlış bir hesap sonucu erken tahliye edilişiydi.

Bu ve benzeri konular ruhumu kararttığı için, son yirmi yıl boyunca kâh "Türkiye'yi kurtaracak sıkı bir vatansever", kâh "bütün insanlığa yol gösterecek olan İsa Mesih", kâh "Fatima'nın üçüncü sırrını bilen bir kâhin" olduğunu iddia eden bu karanlık adamdan ve onunla ilişkili bütün haberlerden inatla uzak durmayı tercih ettim.