Yazı boyunca “muhafazakâr” sözcüğüne yüklenen yegâne anlam “takvâ”, yani “Allah korkusu”dur.

“Bilimsel araştırma” kimliği altında laboratuarlarda -henüz canlıyken- beyinleri açılıp cerrahî operasyonlara, en ağırından elektro-şoklara ve daha türlü türlü “bilimsel işkenceler”e tâbi tutulan babun maymunları...

Uzun hikâyedir; ancak bilenler gayet iyi bilir.

Türkiye’deki eşcinsel câmiası beni sevmez; ben de onları...

Bana, 2006 yılında -kendi aralarında düzenledikleri anketler sonucunda- “yılın en homofobik yazarı” ödülünü vermeye kalkışmışlardı. Onlar, bu organizasyonlarına daha ziyade “hormonlu domates ödülleri” diyorlar.

Sinemaseverliğiyle tanınan Libya Devlet Başkanı Muhammer Kaddafi, 1976'da “Çağrı”, 1980'de de “Çöl Arslanı”nın yapımı için verdiği unutulmaz desteklerden sonra, İslâm dünyasında çekilecek en büyük üçüncü tarihî film için de “hükûmetinin 50 milyon dolarlık bütçe ayırdığını” açıkladı.

Sinema yazarları, dünyanın -hareketli ve bereketli bir sinema sektörüne ev sahipliği yapan- istisnasız bütün ülkelerinde “cins insanlar” olarak ün yapmışlardır. Bu kalabalık ailenin üyelerinin kendilerine özgü bir konuşma ve yazı jargonu vardır.

Günün 24 saati sinemayla yatar sinemayla kalkar; yalnızca filmlere değil, doğrudan doğruya hayatın kendisine de “üç boyutlu olarak çekilmiş uzun metraj bir film” gözüyle bakarlar. O yüzdendir ki gündelik hayat içinde karşılaştıkları ilginç kareleri sık sık sevdikleri filmlerle özdeşleştirmeleri, sadık okurlarınca da doğal karşılanır.