dokunmak acıtmaktır
güzellik  evidir  iyiliğin
ruh, dünyanın direğidir
düşünce, aşkın artığıdır
her insan bir toplumdur
her renk sonsuzluğa varır
her canlı kendiyle örtüşür
her şey mutludur kendiyle
bilgi, bilinmek için değildir
her düşünce bir tür uykudur
kendisizlikten ibarettir insan

1) Cam kenarında oturuyorsunuz. Aklınızdan neler geçiyor?
a) Güzeller güzeli... Onun elleri, gülüşü, saçını arkaya atışı...
b) Kaybetmenin kazanmakla son bulabileceği...
c) Bir hiç geçiyor.
d) Nefes almak ve nefes vermek bile nasıl farklı şeylere işaret ediyor...

2) Kalktınız yürüyorsunuz. Hayırdır nereye?
a) Görmezsem yüzünü vakit geçmiyor...
b) İçimdeki arzu durmadıkça yerimde duramıyorum.
c) Vakti gelmiş bir hesaplaşmaya...
d) Nereye gittiğimi, niye gittiğimi anlamak dahi istemiyorum.

Amsterdam, 18 Ağustos 1877

Erkenden kalkmıştım: işçileri şantiyeye gelir gördüm, pırıl pırıl bir güneşin altında. Sen de görsen hoşuna giderdi: irili ufaklı kara insancıklar bir ırmak olmuş akıyordu, önce çok az güneş alan dar sokaktan, sonra da şantiyede. Daha sonra bir parça kuru ekmek ve bir bardak bira ile kahvaltı ettim. Böylesine bir kahvaltıyı Dickens canlarına kıymak üzere olan insanlara salık verir, onları daha bir süre niyetlerinden vazgeçirir diye. İnsan tam bu ruh haletinde değilse de, yapmalı bunu zaman zaman, Rembrandt'ın «Emmaüs Hacıları» adlı tablosunu düşüne düşüne.

Bir: Yaşam
1. Siz ve tanıdığınız herkesin ölmesinin ardından insan neslinin sürüp sürmediğiyle gerçekten de ilgilendiğinize emin misiniz?
2. Neden? Birkaç sözcükle yanıtlayabilirsiniz.
3. İradeniz sayesinde dünyaya gelmeyen çocuklarınızın sayısı kaç?
4. Kiminle asla karşılaşmamış olmayı dilersiniz?
5. Birisine karşı, onun haberi olmadığı halde haksızlık yaptınız mı; bu yüzden kendinizden mi yoksa ondan mı nefret ediyorsunuz?
6. Mutlak belleğe sahip olmayı ister misiniz?

Hayatı, devamlı olarak çeşitli araçlarla denetleniyor, negatiflere kaydediliyor, çizelgeler haline getiriliyor ve bir sürü doktorla hemşire tarafından didik didik ediliyor, göğse ve damarlara yapılan iğnelerle gayrete getiriliyor, oksijen tüpleriyle içine dolup küçük cam tüplere boşaltılıyordu. Kısacık ziyaretlerim, oksijen tüplerini değiştirmek ya da ona yeni ilaçlar vermek üzere içeri dalan doktorlar, hemşireler ve diğer hastane görevlilerince gitgide daha sık kesilmekteydi.