1. Söyleyen ve söylenen'den bağımsız olarak her söz'ün özgül ağırlığı vardı bir zamanlar; zira söz'ün kendisi, söyleyen ile söylenen'i temsil ediyor olması dolayısıyla bizatihi kutsaldı. Söz çoğalınca, söz'ün ağırlığı tabiatıyla söyleyen'in ve söylenen'in değeriyle mütenasib olmaya başladı; böylelikle söz kadar, söyleyen de, söylenen de ciddiye alınır oldu.

Engels, Karl Marx'a yazdığı Mayıs 1853 tarihli mektubunda şöyle der: - "Sana bahsetmiş olduğum Arap kitabeleri hakkındaki eseri dün okudum. (...) Bundan çıkan netice şu: Yahudiler de ziraat ve sâire gibi mahallî şartlarla diğer kabilelerden farklılaşan bir bedevî aşiretidir. (...)

Daha evvelce bahsi geçen büyük Arab istilâsına gelince, bedeviler de -tıpkı Moğollar gibi- periyodik istilâlar yapmışlardır. (...) İslâm istilâsı böylece mümeyyiz vasıflarından büyük bir kısmını kaybetmiş oluyor.

- 'Koşmak' sözcüğünün ne anlama geldiğinden hiç kuşkuya düştünüz mü?

Çevremizdekilere böyle bir soru yöneltsek, acaba içlerinde 'koşmak' sözcüğünün anlamı hakkında kuşkuya düşmüş biriyle karşılaşır mıyız?

Cemil Meriç'in "Bu Ülke" adlı eserinin 1974 tarihli ilk baskısında üç kaçıştan söz edilir:

1. İrfan'a kaçış
2. Yunan'a kaçış
3. İran'a kaçış

Bu Ülke'nin daha sonraki baskılarında ise bu kaçışlara iki tane daha eklenir:

4. Mutlak'a kaçış
5. Batı'ya kaçış

Yıllar önce düşünce geleneğimizde "dilin kutsallığı" ve "kutsal dil" (lingua sacra) konusunu incelemiş ve klasik metinlerde geçen tanıklıkları toplayarak okura bu konuyla ilgili geniş bir seçki sunmaya çalışmıştım.