Yıllar önceydi, bir dostumla Çengelköy'de Çınaraltı'nda oturmuş sohbet ediyorduk. Birden bire durup "Etrafına bir baksana!" deyiverdi; "Çevremizdeki insanlar ne kadar da hallerinden memnun görünüyorlar.

Birşey bildikleri, okuyup öğrendikleri yok, ama kendi hallerince ne kadar da mutlular! Oysa biz, güya deliler gibi okuyoruz, sabahtan akşama tartışıp duruyoruz, bu arada birçok şey öğrendiğimizi de sanıyoruz ama buna karşın halimizden pek memnun olduğumuz söylenemez.

Her şeyden evvel yalnızız, bu dünyada neler olup bittiğini anlamak için çektiğimiz onca ızdırab da cabası. Hiçbir şey bilmesek daha iyiymiş aslında. Baksana, her şeyden habersiz bir halde öylesine aptalca yaşamak, akıllı olmaya çalışmaktan daha keyifli görünüyor. Sanırım yanlış yoldayız!"

İslâm dünyasında yazılan klasik Mantık metinleri -Batı'daki üç bölümlü yazım geleneğinin aksine- iki bölümlüdür: Nitekim bu iki ana bölüm de mebadî ve maksad olmak üzere kendi içlerinde ikiye ayrılır:

1. Kavramlar (Tasavvurat);

a. Tümeller (Külliyat-ı Hams);
b. Tanımlar (Kavl-i Şarih);

2. Yargılar (Tasdikat).

a. Önermeler (Kazayâ);
b. Tasım (Kıyas).

Klasik metinlerdeki bu şaşmaz sıralama, Mantık çalışmalarımın ilk yıllarında -birçok kişi gibi- beni de şaşırtmış ve uzun bir süre akıl yürütme sürecinin kavramlardan yargılara doğru bir seyir izlediğini düşünmeme sebep olmuştu.