İtiraf edelim ki maalesef kendimizi ilgilendiren kanun, yönetmelik veya yönergeleri okumadan ve bilmeden yaşıyoruz. Neyin hak, neyin yetki, neyin sorumluluk olduğunun farkında değiliz.

Kanunî çağının önemli üstadlarından Hayretî’nin bir beyti vardır; şöyle der: “Kâtib-i kudret ezel bezminde hatt-ı la’lini / Bir muhayyel şi’rdir yazmış kenâr-ı câmda”

Okuyucularımdan sık sık sorular gelir: Şiir yazıyorum, tavsiyeleriniz neler?!


Doğrusu şair olamamış benim gibi birisi için çok zor bir soru. Bu babda söyleyeceklerim ancak hariçten gazel okumak kadar esasa taalluk edebilir. İsterseniz paylaşalım:

Bence şair olmanın iki temel şartı vardır: a) Şairane bir ruh üzere yaratılmış olmak b) Şiir eğitimi almak.

Şairane bir ruh ve eda taşımayanların şiir yazmak için kendilerini zorlamaları boşa emektir; vazgeçsinler. Çünkü bu bir yetenek bahsidir ve herkese verilmemiş olması tabiidir. Sesi güzel olmak veya iyi koşmak gibi... Herkes şarkı söyleyebilir ama ses sanatçısı olmak başkadır. Keza herkes basketbol oynayabilir ama Kerim Abdülcabbar olmak özel bir haldir.

Eski şairlerin ilgi alanları ve medeniyet birikimleri arasında din her zaman önemli bir yer tutagelmiştir.
Nitekim doğuda ve batıda, eski insanların ve bilhassa ortaçağ üstadlarının sanat anlayışları neredeyse tamamen Rahmanî idiler. Musıkî, mimari, şiir, tezyinî sanatlar, resim, tekstil ve maden sanatları vb. hep din merkezli eserler üretiyorlardı. Özellikle batıda İncil, hemen hemen sanatın her alanında belirleyici unsur gibiydi.