lütfen bana yardım edin
şu mahalle barındaki yabancıya yardım edin,
gözlerinin siyahını açık unutmuştu, diyorum
hayır yağmurdan gelmiyorum,
inanmıyorsanız dinleyin, sözlerim ıslak değil,
buraya nasıl geldiğimi de bilmiyorum
bu kızı tanımıyorum, daha önce
hiç görmedim, çünkü açık unutmuştu
büyük siyah gözlerini ve kapatmıyordu,
kimseye bakmıyordu, yalnızca gözlerine
bakılan biri olarak unutmuştu dünyayı,
unutanlar haklıdır, çok bakmışlardır,
unutacak kadar çok bakmışlardır
gözlerinin büyük siyahı açıktı
çünkü onda unutmayı gördüm ben...

kentin baskısı kaldı bize
ve ışıkları trafiğin ya da kazası

oysa biz hep bir düş kazasında
yitirdik arkadaşlarımızı

karşıdan karşıya geçerken
eli bırakılan çocuklardık

o insan kalabalığındaki
son gülümsemesiydi annemizin

Şairim ben; ama şiiri
Kendisi olarak umursamam bile.
Gece ırmağının taşıdığı yıldız
Çirkinleşir göğe tırmanmak isterse.

Zaman damla damla eriyip gitmede
Karnım tok sütüne masalların
Ben gerçek ve elle tutulan bir dünyayla beslenmekteyim
Göğün köpükleridir yükselen üstünde o dünyanın

Sioux Şefi

I

Bir gövde ile gölgesi bir dünyayı paylaşıyorlardı
Gölgenin gölgesi gövde üzerinde uzanıyordu
Bu dünya olası gölgelerin füzyonuydu
Ve dünyanın her bir yanındaki gölgenin kendisi de bu
dünyanın füzyonuydu, yalnızca onun
Gölge, gölgenin füzyonu bir dünyanın hayatını
doğruluyordu
Gölge ve gölgenin gölgesi bir dünyada artık
birleşmediğinde, o dünya ölüdür.