Bir önceki bildirinin (28 Şubat) adı “Postmodern” konmuştu. Genelkurmay Başkanlığı (GKB) veb sitesinde ilan edildiği için yenisine “E-muhtıra” dendi ve bir sonrakinin “Nanoteknolojik” olacağı beklentisi başladı.

Darbe ve Muhtıra İç Hizmet Yönetmeliği’nin 27 Mayıs 1960’tan beri (yani 12 Mart 1971, 12 Eylül 1980 ve 28 Şubat 1997’de) aksamadan uygulanan ilgili maddesi icabı, yine bir Cuma gününe denk gelindi. Ama artık insanların sokağa çıkmasını değil, piyasaların şirazeden çıkmasını önlemek için.

ÖZET:

Türkiye, Kemalist “yukarıdan devrim”le birlikte, feodalizmden ulusal kapitalizme geçiş yapmıştır. Bunun sonucunda tutunum ideolojisi de değişmiş ve İslam’ın “Tanrı” olarak belirlediği “yüce sadakat odağı”nın yerine milliyetçi ideolojinin (Kemalizm’in) “Ulus” kavramı geçmiştir.

(Türkiye’de “Yüce Sadakat Odağı” Kavramı Üzerine Düşünceler)

Günümüz Türkiyesindeki toplumsal sadakat odağı sorunuyla ilgili olan bu makalede, bu açıdan, Cumhuriyet’in ilanından bu yana ülkemizdeki milliyetçilik, İslamcılık ve küreselleşme ilişkilerini incelemek istiyorum.

“Ulus-sonrası devlette sadakat”, çok yeni bir konudur. Bu nedenle, işin başında, birtakım süreçlere ve genel kavramlara kısa bir göz atmak ve bu arada da birtakım varsayımlar ileri sürmek gerekiyor.

1) Uluslararası garanti altında azınlık hakları tanımak: Bunda belli azınlık grubu mensuplarına belli pozitif haklar[2] tanınır ve bu haklar uluslararası bir belgenin yada kurumun garantisi altına konur. Burada vurgu, devletin bu belge yada kurum karşısındaki uluslararası sorumluluğu üzerindedir.

O. Pamuk’un kahramanına öykünüp de, “Bir rapor okudum, dünyam değişti” diyecek değilsiniz elbette. Ama hiçbir şey, hiçbir şeyden sonra aynı şey olamayacağına göre; Türkiye’nin de, “azınlık-çoğunluk”, “üst kimlik-alt kimlik”, “objektif kimlik-sübjektif kimlik”, “dominant olan-olmayan”, “Türkiyeli-Türk-Anadolulu” vb. kavramları öğrendikten sonra artık bu tür kavramlar olmadan tartışamayacağı da koskoca bir gerçek.