Antonioni geçen hafta 95 yaşında ölünce, onun anısına, en sevdiğim filmi Yolcu'yu izledim yeniden...
İlk izlediğimde üniversitede televizyon okuyordum. Hayalleri olan bir nesle mensuptum. "Yolcu"luğun başındaydım yani...

Sandıkta yenilenler seçimden sonra ne bahane buldular?

Seçim galiplerinin gerekçeye ihtiyacı yok. Ama mağluplar her zaman mağlubiyetin nedenini açıklamak zorunda... Geçen 15 seçimde, kaybedenlerin bahanesi hep aynı oldu: "Milletin tercihi... İktidarın kötü niyeti... Medyanın etkisi... Ve seçim sistemi..."

Bu soruyu toplumbilimci Prof. Yılmaz Esmer sordu insanlara; belli aralıklarla...
"Mutluluğunuza 10 üzerinden bir not verin" dedi.
İnsanlar "6" verdi mutluluklarına 1990'da...
2000'de 5'e düşürdüler saadet notunu...
2001'de kriz vurdu; "5"e indiler; sınıfta kaldılar mutluluk bahsinde...
Sonra aynı soruyu 2007'de sordu Prof. Esmer...
Bu kez "7.5"i gösterdi mutluluk barometresi...
Toplumun yüzde 86'sı az ya da çok mesuttu.
"Mutsuz"lar yüzde 13'te kaldı.

AKP son yarım asrın en büyük sandık zaferine imza attı. Türkiye'de tek parti iktidarıyla sonuçlanan 9. seçimdi bu:
50'lerde DP'nin 3 seçimi...
60'larda AP'nin 2 seçimi...
80'lerde ANAP'ın 2 seçimi...
Ve 2002'de AKP'nin kazandığı seçim, tek parti iktidarı çıkarmıştı.

Bir cenaze sofrasında zuhur eden bağımsız adaylık...

Prof. Baskın Oran'ın adaylığı, Hırant Dink'in öldürülmesiyle gündeme geldi. "Oradaki birlik ruhunu nasıl koruruz?" sorusu "Sesimiz Baskın olsun" sloganını doğurdu