Japonya'da ilginç bir tartışma sürüyor bugünlerde:
"Tarih, ders alınacak bir kitap mıdır, bir kahramanlık destanı mı?"
"Geçmişle hesaplaşmak için mi okutulur, ortak bir kimlik oluşturmak için mi?"
"Derste tarihsel gerçekleri mi öğretmeliyiz, milli gurur mu aşılamalıyız?"
Yabancı olmadığımız bir tartışma bu... o yüzden ilgiyle izliyorum.

Sizin de dikkatinizi çekti mi bilmem; son zamanlarda siyasi tartışmalarda, bir takvimin yapraklarını çevirir gibi konuşuyoruz.
Herkesin farklı bir takvim yaprağına atıf yaptığı bu konuşmaları, yakın tarihi bilmeyen birinin anlamasına imkân yok.

Birkaç ay önce Sezen Aksu'nun telefonu çaldı.
Abdullah Gül'ün makamından arıyorlardı.
Dışişleri Bakanı ve eşi, bir yemekte sanatçılarla buluşmak istiyordu.

Dün, Ankara Kocatepe Camii'nde yağmur duasını izledim.
Sabahtan öğleye kadar da bir hastanedeydim.
Susuzluktan ameliyatlar durmuş, acil olmayan hastalar taburcu edilmişti. Tankerle lağıma benzer bir su verilmişti. Salgın hastalık ihtimali belirmişti.
Ve çölde kurulan ülkelerde bile kesinti olmazken, izlediği politikayla başkenti çöle, başkentlileri çılgına çeviren Belediye Başkanı Melih Gökçek, bir acz örneği sergileyerek, "Allah'ın bu kadar afet vereceğini öngöremedik. Müslümanlar Ankara için dua etsin" demişti.

Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül'ün giderayak Kabine üyelerine 9 milimetrelik tabanca hediye etmesi ciddi merak uyandırdı.
Acaba her bakan son toplantıya kendi görev alanından bir armağanla mı geldi?