Selahattin Emin, 1934 yılında Irak’a gittiğinde gözlerine inanamamıştı.

O, Hamurabi’nin zümrüt kakmalı asasına boyun eğen Babil’i, büyük medeniyetlere beşik olmuş muhteşem tarihi ve istiklale kavuşarak ihya olmuş Bağdat’ı hayal ediyordu.

Oysa karşısında “bir ortaçağ dramı” vardı.

Suriye’den Irak’a geçip Fırat’ı sollarına aldılar; kum dalgalarında ine çıka Kerbela’ya araba sürdüler. Yolda otostop yapan kafilelerin kızgın kum üstündeki çıplak tabanlarında insan aczinin nara attığını gördüler.

Kendiniz için nasıl bir ölüm isterdiniz?

Kirli bir duvar dibinde gözleriniz ve elleriniz bağlıyken cesaretle göğsünüzü şişirip “Ateş” sesini bekleyerek mi?

İzbe bir zindanda, üzerinde koca bir elmasın parıldadığı zarif bir yüzüğün gizli haznesindeki zehri iştahla yudumlayarak mı?

Yoksa soylu bir düellonun 10. adımında göğsünüze saplanan bir kurşunla yere devrilerek mi?

“Kardeşim...katilim...”
Cam göbeği bir gökyüzü ile eflatuni bir deniz arasında çalkalanırken, gözleri gökyüzüyle denize meyleden bir kız, buruk dizeler çıkardı heybesinden...

Gece, mucizevi bir yıldız sağanağı altında meftun; kendimce, kısmen tercüme ettim; eksik, yanlış demeden...

En yakın arkadaşının sevdalısını çalan bir dostun ardından yazılmış mısralardı.

Bir gün bir tarih yazılırsa, yeri gelip de söylemediklerimizden, bakarsınız suskunluğumuzun da hesabı sorulur bizden...

“İnsanları yapmadıklarıyla yargılayan yeni bir tarih yazılmalı" diye güncesine not düşmüştü Aziz Nesin...

Düşünsenize, ne ilginç olurdu kahramanlarımızı yaptıklarıyla değil de yapmaktan korkup çekindikleriyle, yapamayıp es geçtikleriyle tarih sahnesine çıkarıp sorgulamak yeniden...

Öyle ya, söylediklerinden çok sakladıklarında saklıdır insan...

Gizlediklerine gizlenir.

Bahar, yalvarırım çek git işine.!
Salma üstüme çiçeklerini,
... aklımı çelme!...
Her sabah çimenlerin çiyden ürpererek uyanıyor bahçemde; sonra güneşle oynaşıp tütsülenmiş gibi buğulanıyor.
Ne zaman sokağa çıksam badem ağaçları salkım saçak çiçek...
Kavaklar kıpır kıpır , ıslık ıslığa meltem...
Kırda dayanılmaz bir kekik kokusu, toprakta türlü çeşit börtü böcek...
Yapma bunu bana bahar,
Böyle üstüme gelme!...