Siz hiç sessiz kaldınız mı?
Kalan birinden bahsedeceğim bugün:
Enver Karagöz, Artvin'de öğretmendi.
TÖB-DER'liydi.
Eşiyle birlikte eğitimci olarak çalışmış, bütün ilerici eylemlerde ön safta yer almıştı.
Sesi gürdü, edebiyata sevdalıydı.
Mitinglerde ilk o söz alır, heyecanla şiirler okur, kitleleri dalgalandırırdı.
12 Eylül'de 650 bin kişiyle birlikte o da- eşiyle birlikte gözaltına alındı. Gözetim yerine dönüştürülen Öğretmen Okulu'na götürüldü.
Orada ağır işkenceden geçirildi.
Kendinden geçip bayıldı.
Sonra ansızın boğazında büyük bir acıyla uyandı.
İşkencecileri, kaşığın sapıyla ağzını aralamış ve boğazından aşağı kaynar su boşaltmıştı.
Artık sesi yoktu.

Birkaç olayda görür gibi oldum "Bay Provokatör"ü...
Olaydan sonra saldırganını polise anlatıp robot resmini çizdiren bir mağdur gibi, hatırladığım özelliklerini anlatıp tarif etmeye çalışacağım.

* * *

5 yıl önce "O gün" diye bir belgesel serisi hazırladık.
Tarihe damga vuran önemli günlerin 24 saatlik öyküsünü anlattık.
10 bölümlük dizide 3 facia günü vardı:
Sivas Katliamı... Tan Baskını... ve 6-7 Eylül...
Bu 3 günü, saat saat tanıklarına anlattırdık.
Ve hayretle fark ettik ki, sırasıyla 1993'te, 1945'te ve 1955'te yaşanmış bu baskınların ortak paydaları var:
"Bay Provokatör", hep kritik dönemde girmiş devreye...
Hep aynı yöntemleri, aynı araçları, hatta bazen aynı insanları kullanmış.

Simdi mesela Diyanet İşleri Başkanı çıkıp dese ki; "Ben vaaz turlarına başlıyorum. Gelip dinleyenler cennete gidecek".
Ne olur?
Türkiye kahkahaya boğulur değil mi?
Meraklılar gidip makaraya alır belki...
Şeyhine kulluk eden fanatik cahiller dışında böyle bir "promosyon kampanyası"na kulak asan çıkar mı?
Ama bakın yeni Papa 16. Benediktus, memleketi Almanya'da kendisini dinlemeye geleceklerin "Bütün günahlarının bağışlanacağını" duyurdu; kimse "Hadi canım" demedi. Tersine, yarın Papa'nın ayinine 1 milyon kişinin katılması bekleniyor.

Bu tablo karşısında "Biz de dinin hayattaki yerini tartışıp duruyoruz ama çok şükür nicedir daha akılcı bir çizgideyiz" diye düşünmüyor musunuz?

G-8 konserinde Pink Floyd’u dinleyince yine “Ayın Karanlık Yüzü”ne gitti aklım…

Benim kuşağım için bütün zamanların en unutulmaz albümüydü.

Kapağından üçgen ışık prizmasına soldan bir huzme girer ve prizmada kırılarak rengârenk dağılırdı.

O zamana dek, Beatles tipi 3'er dakikalık kısa parçalara alışkındık. Böyle, birbirine zincirlenerek uzayıp giden temalar, etkileyici ses efektleri yeniydi. Plaktan yankılanan müzik, insanı soyut bir boşluğa çeken girdap gibiydi.

Pink Floyd'un "Dark Side of the Moon'u, 1973'te piyasaya çıkmış, 30 milyondan fazla satmış ve 14 yıl müzik listelerinin zirvesinde kalarak bir rekora imza atmıştı.

Ödevden "başımızın çatladığı" uzun gecelerde gözlerimizi semaya çevirip henüz bir hayalden ibaret olan sevdalımızın siluetini arardık, "ayın karanlık yüzü"nde...

Manşete çıkmak için kaç ölü lazım? Kaç kişiyle birlikte ölürseniz dünya kamuoyunun duyması gereken bir haber haline gelebilirsiniz?
20 mi, 50 mi, 150 mi?
Yoksa kaç kişinin öldüğünden çok, kimin öldüğü mü önemli?
Ya da nerede öldüğü?..

***

Bu hafta başı, Irak'ta 117 kişi öldü.
Tek bir günde, intihar saldırılarının en büyüğünde -yazı ile- tam "yüz on yedi" kişi paramparça oldu. Çoğu camiye namaza giden masum sivillerdi. Haber, çoğu gazetede birinci sayfaya bile girmedi.
Önceki gün Londra'daki patlamalarda bir kişi yaralandı. Televizyonlar derhal canlı yayına geçti. Haber, dünkü gazetelerin manşetindeydi.
Burada bir çifte standart yok mu sizce?..