Türkiye’de yabancı diplomat olduğunuzu düşünsenize... Sabah “Harekât neden bitti?” tartışmasıyla uyanıyorsunuz.
Öğleyin muhalefet partilerinin askere yönelik salvoları gündemi belirliyor.
Akşam eve gittiğinizde “Gece muhtırası” patlıyor; asker salvoya ağır bir cevap veriyor.

“- Kesin bir zaman verin bana? Ve kararınızı büyükelçimize bildirin. Beni de doğrudan arayın.”
“- Sizi nereden arayabilirim? Washington’da mısınız?”
“- Beyaz Saray’dayım.”
“- Tamam. Bildireceğim.”
“- Durdurmak zorundayız. Çünkü hepimiz için çok ciddi şeyler gerçekleşebilir.”
“- Farkındayım. (..) ama güvenlik tam sağlanmadan orduyu durduramam. Genelkurmay’ın görüşünü almam lazım.”
“- Köprübaşınız sağlamlaştı. Takviyeniz bölgeye ulaştı. Ateşi kesmezseniz Amerika tek yönlü bir açıklama yapmak zorunda kalır.”

Hiçbir şeyden korkmadığım kadar korkulardan korkuyorum artık ben...
Korkunun içimize saldığı o depresif ruh halinden... etrafımızı sarmış bunca bela karşısında kendimizi yapayalnız ve korunmasız hissedişimizden...
Onlarla baş edemeyeceğimiz endişesiyle ya körkütük bir çaresizliğe ya kontrolsüz bir nefrete ya dayanaksız bir böbürlenmeye veya elinde sopayla gelip bizi yola sokacak bir şef beklentisine boyun eğmemizden...

Kesif bir umutsuzluk bulutu çöktü, ülkenin duyarlı insanlarının üzerine...
Hangi sofraya otursanız, hangi toplantıya katılsanız, sanki bir bozgun karargâhındasınız:
Son düşen kalelerin haberleri geliyor cepheden birer birer:
Yargı da gitti.
Medya da gitti.
Türk-İş de gitti.
YÖK de gitti.
Her haber, manşet manşet karartıyor gözlerdeki yılgınlık bulutunu... Dokunsanız nimet değil, hezimet yağacak. Havada ağır bir teslimiyet kokusu var.

İtiraf etmesi zor bir gerçekle yüz yüzeyiz:
Türkiye'de devletin bilgisi, teşviki, tasdiki, dahli, katkısı olmadan katliam olmuyor.
Ve devletin derinlerindeki unsurlar, kendilerinden hesap sorulmayacağını hissettikleri anda, kanlı icraatlarına kaldıkları yerden, pervasızca devam ediyorlar.