O hüzünlü gitar soloyu ilk duyduğumda 15'imde olmalıyım.
Gitarın açtığı yoldan bir bateri atak yapıyor, sonra bir çığlık, ağır melodik
motiflerle ilerleyen parçayı yırtarcasına yükseliyordu:
"Hatırlıyor musun, gençliğinde güneş gibi parıldardın/
Şimdi semada kara deliklere benziyor bakışların/
Patlat kendini çılgın elmas / Haydi gel ve parılda!.."
Kimbilir kaç uykusuz gecenin ortağıydı, kapağında yanarak el sıkışan adam
olan bu albüm; kaç ayrılık kabusunun, kaç kavuşma hasretinin yoldaşıydı.
"Şimdi aynı akvaryumda yüzen iki yitik ruhsuz yalnızca/
Yıllar yılı aynı eski toprakları aşındırarak ne bulduk ki?
Aynı eski korkulardan başka... / Burada olsaydın keşke..."
* * *
Şarkıya ilham veren adamın gerçek öyküsünü nice sonra öğrendim. (Pink Floyd,
Stüdyo İmge, 1996)
Adı; Syd Barret'ti.