Öykü, anlatı, roman ve özellikle birbiri üstüne yazdığı oyunlarla son dönem Türk tiyatrosunun öne çıkan ismi Özen Yula, Öbür Dünya Bilgisi, Kayıpkent Üçlemesi, Buğuevi ve Arızalı Kalpler’den sonra on dört öyküden oluşan son kitabı Tanrı Kimseyi Duymuyor ile öyküyle arasındaki bağların ne kadar güçlü olduğunu gösterdi.

Sesini bulmuş bir yazarın, sessizce akıp gittiği söylenen hayata tutarlı dokunuşlarla nasıl müdahale ettiğine, araştırıcı, iğneleyici yaklaşımına tanık oluyoruz, Tanrı Kimseyi Duymuyor’da.

“‘Kendini nasıl mutlu ve huzurlu hissediyorsan, öyle yaşa!’ diyen Annem ile Babama”. Kitabınızı bu sözlerle adamışsınız. Peki, yazıyı temel uğraş edinmiş biri olarak mutlu ve huzurlu musunuz?

JAMAL MAHJOUB “İngiltere'de etnik azınlık, bir yabancı, bir erkek, bir Arap, bir Müslüman olarak görülüyorum”

Söyleşiyi yapan: Aslı Tohumcu

Jamal Mahjoub 1960 Londra doğumlu. Jeoloji öğrenimi gördü; çevirmen ve serbest yazar olarak çalıştı. Navigation of a Rainmaker (1989; Raşid’in Dürbünü), Wings of Dust (1994) ve In The Hour of Signs (1996) romanlarının yanı sıra 1993’te bir öyküsüyle The Guardian / Heinemann Afrika Kısa Öykü Ödülü’nü aldı. Türkiye’de Raşid’in Dürbünü (YKY, 2003) ve Cinlerle Yolculuk (YKY, 2005) ile tanındı.

Sudan’da çocuk olmak nasıl bir şeydi? Özellikle İtalyan Katolik Okulu kısmını merak ediyorum…

Çocukluğum, Sudan’da görece sakin bir döneme rastladığı için şanslıyım. Hartum’u, hiçbir şeyin aceleye getirilmediği, güvenli ve rahat bir yer olarak hatırlıyorum. Geçmişe baktığınızda, elbette bazı sorunlar vardı ve birkaç gün okul tatili yapacağımız anlamına gelen hükûmet darbeleri oluyordu.

Okul, bütün ülkeyi katır sırtında gezmiş, oldukça cesur bir adam olan Piskopos Comboni tarafından 19. yüzyılda kurulmuş okullardan biriydi. Okulların standardı yüksekti ve öğrencileri de okulun ardından çoğunlukla başarılı kariyerler ediniyorlardı. Hıristiyan öğrencilerin çoğunlukta olduğu bir ortasınıf okuluydu. Öğrencilerin ebeveynleri tüccar, öğretmen, zanaatkâr ve yöneticiydi. Eğitim genelde İngilizce yapılırdı. Bence bu oldukça tuhaftı. Beyaz cübbeleri içinde rahipler… Belki de bu yüzden Latin Amerikalı yazarlar dünyasıyla aramda bir bağ hissettim.

Türkiye'nin ilk rock'çısı Erkin Koray, kırk yılı aşkın müzik hayatı boyunca yaşadıklarını, 'dokümanterle karışık' hikayeler diye nitelediği 'Mezarlık Gülleri' adlı kitapta topladı. Avrupa'da 'müzik stajının' ardından büyük umutlarla Türkiye'ye geliş ve ilk 45'liğin sadece üç yüz (300) adet satması... Borç yükü altında ezilirken birden 'napalm bombası' gibi patlattığı 'Şaşkın.' Ve daha yüzlerce bilinmeyen olay... Bu arada, Erkin Koray, TV'de Lübnan haberleri sırasında ezan sesleri duymuş ve beğenmemiş!

Sultanahmet çevresinde yaptığımız söyleşi sırasında duyduğu ezan seslerini beğendi ve 'Bizde üniversite mezunundan çok İmam Hatip mezunu olduğuna göre müezzin de çok vardır. Lübnan'a gönderdiğimiz insani yardımla birlikte bir otobüs de müezzin gönderelim' diye konuştu.

Eğlence bir tür afyon

Televizyonla birlikte hayatımıza giren, aşağılık, sinsi, küstah, ukala ve de ölümcül bir kelime “daha” kelimesi. Hayvan, yeteri kadar avlanıyor. İlkel adam da öyle. Ya insan?..

Hayır, kimse hayatımızdaki aktivitelerin sadece karnımızı doyurmakla sınırlı olduğunu söyleyemez  “TV kültürü”nü TV-Sinema eleştirmeni Ali Osman Aydın ile konuştuk. Aydın, “Eğleniyoruz, çünkü mutsuzuz. Televizyon bize her fırsatta eğlenmemizi öğütlüyor. Eğlence, halkların yeni dini.

Eğlence bir tür afyon. Sorunlarla karşılaşan korkak bireyler, çözümü erteleyerek eğlenceyle zihinlerini uyuştururlar. Tamamiyle gereksiz futbol ve bilumum spor oyunları, pop müzik, sinema, tiyatro, sergiler, bunların hepsi saçmalık. Problemlerimiz var, acılarımız var ve çok ciddi sorunlarımız var. Eğlenmek, bir erteleme biçimidir” dedi.