İşler olması gerektiği gibi olmalı diye düşünerek sokağa çıkıyorum. Olması gerekenin ne olduğunu sormuyorum.Yazıma son noktayı koyarak sokağa çıkmış olmanın tadını başka bir mutlulukla değiştirmek istemiyorum.

Geleceğini düşünmek ve geleceği ile ilgili kararlar almak yalnızca insana özgü bir olgudur. Ama insan, geleceğine ilişkin bir karar alırken kendini güven içinde hissetmek ister. Alacağı kararlarla ilgili olarak üstlenebileceği riskin sınırlarını bilmek ister ve bu sınırlar muvacehesinde bir yükün ve sorumluluğun altına girmeyi göze alır veya almaz.

“Savaş Üzerine" adlı çarpıcı kitabının bir yerinde Carl von Clausewitz (1780-1831), savaş meydanındaki komutanın karşılaşabileceği güçlükleri dile getirirken, içinde harekâta giriştiği arazi hakkında bilgi sahibi olması gerektiğinden ve bunun zorluğundan bahsederken şunları söylüyor: "Savaşta komutan, içinde harekâta girişti-ği alanı müttefiki saymalıdır. Bu alanı gözleriyle ölçüp biçmesine, ne kadar şiddetle arzu ederse etsin baştan başa yoklamasına ve durmadan meydana gelen değişiklikler nedeniyle tam olarak tanımasına ve keşfetmesine imkân yoktur.

Bir noktadan sonra sözün tükendiği sınırlar başlıyor. Orada, bir bakıma eylem de tükenmiş oluyor.

Çünkü söylenenin de, yapılanın da boşa gittiği bir alanın ortasıdır orası.

Orası, sözün yetersiz kaldığı yerdir.

Daha önce de söylemiştim sanırım, hiç anı yazmaya heveslenmedim. Anılarımı bölük pörçük orda burada anlattım ya da yazdım. Ama oturup onları bir kitap halinde yazmayı düşünmedim.