Siyasal partiler arasındaki savrulmaları görüyorsunuz. Gerek birey düzeyinde, gerek kurumlar düzeyinde…

Bir siyasal parti ötekiyle nasıl olur da bütünleşme yoluna girebilir? Şimdi bu sorunun çoğunuzu yadırgatacağını bilmiyor değilim. Ama gene de soruyorum, neden?

Laiklik bu ülkede ideolojik bir mahiyete büründürüldü. Yalnızca günümüzün sözünü etmiyorum, laikliğin bir Anayasa hükmü haline getirilmesinden bu yana (1937), bu kavram, bir ideoloji meselesi olarak algılandı. Niye böyle oldu? Çünkü bu ülkede laikliğe zemin teşkil edecek bir siyasal, toplumsal, dinsel gerçeklik mevcut bulunmuyordu.

Vaktiyle devrim sayılan bazı toplumsal hareketlerin giderek kalıplaşmaya, donuklaşmaya, kireçleşmeye başlaması, fakat o devrimin eski bağlılarının bu donmayı, donuklaşmayı fark etmeyerek hâlâ eski devrimin devam etmekte olduğunu vehmetmesi onları giderek statükocu bir kimliğe doğru evirmeye başlar.

Aşağıdaki şiir değerli şair Cahit Koytak'tan geldi. Şairin izniyle sütunuma almaktan bahtiyarım.


* * *

'SİSİFOS'UN KÖYÜ

köyün korucuları silahlarını yine

köylülere çevirdiler.

kuzularımızı kurtlara, çakallara,

ekinlerimizi yaban domuzlarına

karşı korusunlar diye,

bebelerimizin, yetimlerimizin

boğazlarından kesip

omuzlarına silah astığımız,

giyindirdiğimiz, kuşandırdığımız,

yedirdiğimiz, içirdiğimiz köyün korucuları

tüfeklerini bir kere daha,

biz, işinde gücünde,

tarlada, bahçede çalışan,

kemiklerinin ucuyla toprağı süren,

ekini çapalayan

'ağızsız dilsiz' köylülere doğrulttular