'Çekimser kalmak', bir şeyi seçmek demek değildir. Tam tersine, 'seçmekten kaçınmak', dahası 'kaçmak' demektir.

Çekimser, seçmekten çekilmekle aslında bir şeyi seçmemiş olmuyor. O, gerçekte öyle bir şeyi seçmiş oluyor ki, eğer seçme sorumluluğunu üstlenmiş olsaydı en seçmeyeceği şey ne idiyse onu seçmiş oluyor. En çok neye muhalefet ediyorsa, oyunu ondan yana kullanmış oluyor.

Kimi yazarlar suç işlenmesini bir toplum için normal, faydalı, hatta kaçınılmaz görüyor. Kimileri suçu, toplumun bir gelişme belirtisi sayıyor. Suçu, toplumsal dinamizmin belirtisi olarak açıklamaya çalışıyor. Durgun toplumlarda (ziraî toplum) suç oranının az olduğunu, sınaileşmiş toplumlardaysa, söz konusu dinamizm neticesinde, doğal olarak suçluluğun artacağını söylüyorlar.

Çünkü sosyal uyumsuzlukların en çok, dinamik toplumlarda ortaya çıktığı söyleniyor.

Susuz Yaz, Necati Cumalı'nın aynı adı taşıyan öyküsünden sinemaya uyarlanmış filmi… Metin Erksan'ın usta rejisiyle beyaz perdeye aktarılmıştı. Erol Taş ilk kez o filmde figüranlıktan çıkartılıp baş role yükseltilmişti. Ve harika bir oyun çıkartmıştı. Ama konumuz film değil. Konumuz, susuz yaz… Bir susuz yaz mevsiminde insanın hali…

Kimi, benliğini açığa vurarak anlatır kendini. Kimi de gizleyerek... Sanırım ben bu ikinci kümede yer alanlardanım.

Ben, kendimi gizleyerek çoğaltmaya çalışırım. Kendinde olanı (bir anlamda gizi) kamufle ederek açığa vurmak isterim.

Aslında sanatın da bir tür kamuflaj işi olduğu kanısını taşıyorum.

Sinema tarihinde sessizliğin efsanesini yaratmış dahi yönetmeni geçtiğimiz 30 Temmuz ('07) Pazartesi günü öldü.

Ben, onun gördüğüm öteki tüm filmlerini kült yaratısı olan Sessizlik filminin adesesinden izledim diyebilirim. Çünkü '60'lı yılların ilk yarısında seyrettiğim ilk filmi oydu.