Ah, o sönük ampulün insanın gözünü karartan ıssızlığında ak kâğıt üstünde karaları kovalamanın ne demek olduğunu bilemenizi isterdim. Gözler ıslanır. Gözler çapaklanır. Bir elde kurşun kalem, elin altında sarı saman kağıdının insanın içine yılgınlık ve bıkkınlık salan kör bir duygu. Orada yorgun biri var..

Kalbim kaç zamandır iki yurt arasında gerili duruyor. Biri, çocukluğumun Maraş'ı, öteki İstanbul. İstanbul'da Eyüp.. bir düğüm yeri burası. Öteki düğüm yeri İstiklâl Caddesi..

Abes bir durumla yüz yüze bulunduğumu düşünüyorum. Akla uyan bir tablo değil karşımda duran.

Yıllardır öngördüğüm tablonun dışında gelişen, hızla ilerleyen, akla ziyan bir hedefe doğru çalyaka koşan bir acullük duruyor önümde.

Ne diyordum ben?

Yaz sıcağında, sonbahar ayazının solgun, titrek çağrışımları.. ne de olsa yazın etkisini üzerimizden tümüyle atamadık. Yaz güneşinin ısıtan ve yakan etkisini henüz sırtımızda duyuyoruz. Duymak da istiyoruz. Yaz günlerinin tenha sokakları insanın içine acemi bir hüzün dolduruyor.

İnsan kendini devletin yerine koyarsa veya daha açık bir söyleyişle kendini devlet sanırsa kapris de yapar. Kimileri kendinin devlet olduğunu söylemek dürüstlüğünü gösterebilmiştir. XIV. Louis: “Devlet benim” diyebilmişti.