Birden içim üşüyor. Titriyorum. Güz gecesinin serin havası sırtımı yalıyor. Gökyüzü milyarlarca yıldızla döşenmiş. Yedi fenerli Süreyya da orada.. yerini almış…

Derviş, kentin merkez alanında.. birden cezbeye düşüp “Allah!” diye haykırıyor. Kendi ekseninde şöyle bir dönüyor. Eteğinin rüzgârı kenti yalıyor. Kent ırgalanıyor. Dalgaların üstünde bir gemi.. belki o gemi ben'imdir.. dönüşün ahengiyle yalpa vuruyor..

Herkes bir yerlerden tanır onu. Kimi, onu bir köpek kurtarıcısı sanır. Çünkü vaktiyle cadde ortasında bir otomobilin çarptığı bir köpekle ilgilenmiş, araba onun üstünden geçip gitmişken yaralı köpeği veterinere götürmüştü.

Köpeğin künyesi vardı, künyenin üstünde köpeğin adı yazılıydı ve adresi…

Erdem Bayazıt'ın bütün şiirlerinin yeni baskısı yapıldı. Bu baskıya daha önceki baskılarda yer almayan yeni bir şiir kitabı daha alındı: "Gelecek Zaman Risalesi". Erdem Bayazıt'ın şiirinin munis savaşımcı ve asabi tavrını ve nida eden söylemini yeni şiirlerinde de gözlemliyoruz Bu kitapta, çoğu uzun olan on adet şiir yer alıyor. Buraya "Aşk Burcundan" adını taşıyan şiirin, yerimiz uygun olmadığı için, bazı bölümlerini atlayarak alıyorum. Maksat tadımlık olsun… (Kitap İz Yayınları'ndan, İst. 2007).

AŞK BURCUNDAN

Günümüz insanı, aslında ölümün soysuzlaşmış biçimiyle cebelleşiyor.

Faulkner'ın söylediği: “Ne zaman bir bombayla havaya uçurulacağım” korkusu, hemen, şimdi vaki olabilecek bir ölüm korkusunu dile getirir. Orada, savaş travmasını yaşamış insanın tedirginliğiyle doğrudan ilişkili bir durum söz konusudur. Hastalık yoktur bu korkuda. Bilakis, tümüyle insancıl, sağlıklı bir korku hali yaşanır.

Oruç günleri rutini parçalayıp attı. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Kalıplaşmış günlerin belli bir gündüzü ve belli bir gecesi vardı.

O geceler ve o gündüzler arkada, geride bırakıldı. Şimdi artık ne o eski gündüzlerdeyiz, ne o eski gecelerde…

Bir yeme tarzımız bulunuyordu. Sabahleyin kalktığımızda soframızın hazır olmasını bekliyorduk.