Blaise Cendrars'a bakarsanız Kasım belki de bir ilkyaz eskizidir. Şuna benzer şeyler söylemek mümkündür onun üzerine: “Işık kumsalında kayıp gidiyoruz. Ucda, bir kumulun gerisinde, yuvarlanan, devrilen, varlığı güzel dişlerle parçalayan iki aslan yavrusu gibi, iki körpe güneş buluyoruz. Toz olmuş dört öğe, o gürültülü ağızlarıyla parçalanan bir yeleye dönüyor. Her şey, ormanlar, dağlar parıl parıl uçuyor; ve körpe tırnakları göbeğine batıyor evrenin.” (Seçmeler, çev. Said Maden, de Y.İst. 1964, s. 102).

Su gümbürdeyerek, çağlayarak akıyordu. Birden gördüm onu. Bir şimşek hızıyla göründü ve yitti. Bu bir ânlık görüntü yetti..

Savaş başlamıştı.

Borazanlarımı öttürüyorum. Dağın kristal yamaçları keskin ışınlarla ırmağın gelişigüzel çırpınışları üstünde düzensiz yansımalarını oraya buraya fırlatıyor. İki ışın arasında bir ceylanın silueti görünüp yitiyor. İyi donatılmış atlar genişlemiş burun deliklerinden soluyarak atılıyor. Soylu görünüşleri, terlemiş kısa parlak tüyleri şakırdayan nalların uçuşturduğu kıvılcımlar havaya öfke, hırçınlık ve yiğitlik salıyor..

Oraya ilişkin herkesin bir öyküsü, bir anısı olmalı diye düşünüyorum. Orası, yalnızca benim kentimde değil, her yerde olan, kentin dışına atılmış mekânlardan biri.. herkes bilir orayı, herkes orada bir vakit eğleşmek ister, ama kimse azmetmedikçe oraya ulaşamaz.

Bir şey yapmaya mecbur olmak kadar insanı kahreden başka bir şey olabilir mi? Siz bir şeyi yapmaya mecbursunuz. Onun için hayatınızı heder ettiğinizi, edeceğinizi biliyorsunuz. Ve bu yalnızca sizin mahremiyetiniz içinde yer alıyor. Kimseyi inandırmak zorunda değilsiniz: kimse sizin ne yaptığınızı hiçbir zaman anlamayacaktır.

Şimdiki soğuklar bana arızî görünüyor. Sibirya veya İzlanda soğuğu diye anılan soğuklar nasıl bizim yerli soğuğumuz olabilir? Ben, bizim yerli soğuğumuzun şahını çocukluk yıllarımın Maraş'ında ve Malatya'sında yaşadım. Damların saçaklarından koca kütükler halindeki buz sarkıtlarının aylarca asılı kaldığı günlerdi...