Bu satırların yazarından bir şeyler okumuş olanlar bilir ki, onun, bu ülkedeki en vahim fikrî sıkıntıların başına koyduğu sorun kafa karışıklığıdır. Kafa karışıklığının kökeninde de kavram kargaşası yatmaktadır. Kavram kargaşasının geçmişi Tanzimat dönemine kadar geri götürülebilir.

Kendimi birden bir Kafka öyküsü içinde buldum. Bir ziyaretten dönüyordum. Ortalık günlük güneşlik görünüyordu. Her ne kadar her taraf birbirini tanımayan insan yığınıyla dolu olsa bile.. gene her zamanki yolumu izliyordum. Kentin merkezine yaklaşırken ortalığın biraz tuhaflaştığı sezinleniyordu.

Tak tak ayak seslerini aç köpeklerin işittiği bir yer vardır. Orası aynı zamanda

yıldızların kaydığı yerdir de…

Buzul çağından kalma virüslerle sanal

virüslerin oynaştığı düzlemi biliyorsunuz.

Köpük kabuklarının

 
-doğduğum kentin meczubuna ithaf-

Bu adam burnundan kıl aldırmaz. Yaşadığı kentin en yüksek rakımlı tepesinde oturur.

Yaz kış yalnayak gezer. Üstünde incecik bir entariyle…

Kimseden korkmaz. Çünkü korkunun ne olduğunu bilmez.

Kimseyle konuşmaz. Çünkü konuşmayı bilmez.