Şairin, elinde patlayan bir güllesi vardı, biliyorsun, elinde patladı. Sırrını ararken…

Ama bu sonuç asla istenen bir durum değildir. Asla, asla, asla…

Sır, sevgilidir. Sevgilinin bir adı vardır.

Sen, rüyanda bile o adı telaffuz etmek istemiyorsun.

Ardından koştuğun ceylanın, seni, ona götüreceğini biliyorsun. Koşuyorsun.
 

Cellat özel bir insandır. Onun işi, önüne getirilen kurbanın (mahkûmun) ölümünü soğukkanlılıkla hazırlamaktır. O, infazın her safhasında heyecan duymadan, kayıtsızlıkla, hissizlikle, hatta cansızca, fakat bunlara rağmen herhangi bir aksamaya mahal bırakmadan “o işi” kotarmak zorundadır. Bu iş ancak ve ancak cellat kişinin harcıdır.

Cellada özelliğini veren “apathetic” kişilik var olmadıkça, onun yaptığı işi kimse eli titremeden, içi burkulmadan yerine getiremez. Değil “o işi” kendi elleriyle hazırlamak, çoğu kimse için o işin seyircisi olmak bile bir mesele teşkil eder.

Şurası belirtilmeye değer: Demokratik düşünme tarzı, sadece bir spekülasyona atıfta bulunmuyor. Aynı zamanda Batı kültürünün sınıflı, köleli, ırkçı ve ayrımcı toplum yapısına işaret ediyor. Kökleri böyle bir hayat tarzına kadar iniyor. Böyle olunca demokrasi egemen sınıfın lehine çalışan bir mekanizma olma halinden tümüyle kurtulamıyor.