İbnül Cevzî, ahmaklığı amacın (maksadın) doğru olmasına rağmen, yanlış yol izlenmesi olarak ifade ediyor. Deli ise asıl hareket noktası yanlış olan diye tanımlanıyor: deli, seçilmemesi gerekeni seçendir, deniyor. Ahmaklığa verdiği örnek şu: Valinin birinin kuşu kaçar ve şehrin kapılarının kapatılmasını emreder. Bu valinin asıl maksadı kuşun korunmasıdır.

Oysa bir ağaç kovuğuna birerli kolla dolanıp günlerdir, haftalardır bakan bir dizi deliden biri, o kovukta bir şey olmadığını bir bakışta gören birinin: “Ben iki defa baktım bir şey göremedim, siz neye bakıyorsunuz böyle?” diye sorana, verdiği cevap şu olmuş: “Biz haftalardır bakıyoruz bir şey göremiyoruz.. şunun dediğine bak: iki defa bakmış da görememiş!”

Şair, kayık iskelesinin ucunda dizlerini dikmiş, çenesi bileklerine dayalı oturuyor. Gözleri düşünceler içinde.. gözler, hafif çırpınışlarla iskelenin bodur temel direklerine çarparak hışırdayan, “lak, lık!” sesler çıkartan suya, suyun mavi yeşil kara lekeli yüzeyine saplanmış..

Kalleş, tuzakçıdan daha alçak biridir. Avcı tuzakçı değildir. Tuzak hazırlayarak veya pusu kurarak avlanan biri, aslında avlanmıyor; fakat hile yapıyordur.

Yeniçeri geleneğinin “Söyletmen, urun!” (konuşturmayın, vurun) sloganı günümüzün şartlarına “söylet, fakat dinleme!” biçiminde tornistan edilmiştir. Yeniçeri, başını almak istediği devlet büyüklerinden herhangi birinin kellesini isteyip de muradına nail olduğu zaman onun müdafaasını dinleme zahmetini ihtiyar etmez, zavallının konuşmaya teşebbüs ettiği her seferinde: “Söyletmen, urun!” diye bağırarak adamın kafasını kopartır veya olduğu yerde kıskıvrak boğarmış.