Aşağıdaki yazı 28 Şubat kararından bir hafta sonra kaleme alınmış, 8 Mart 1997 tarihinde Son Sayfa Yazısı başlığını taşıyan sütunumuzda yayınlanmıştı. O gün ve halen darbecilerin yanında yer almakla birlikte demokrasi havarisi rolünü oynamaktan vazgeçmeyenlere ithaf sadedinde, yeniden yayınlıyoruz:

Bazen de öyle oluyor: neresinden tutacağını bilemiyorsun. Çünkü tutacak hiçbir kulpu yok. Kristal, üstelik yüzeyi yağlanmış, kaygan bir küreyi avuçlarının arasında sıkıca tutmak gibi bir şey bu: kayıyor, yuvarlanıyor, yeniden tutup düştüğü yerden kaldırmak istiyorsun, onu kaldırmaya gücünün yeteceğini kestiriyorsun, fakat heyhat, onu ele geçirebileceğin, onu döşünden sımsıkı yakalayabileceğin bir tutamağı ele geçiremiyorsun.

“…

Kendimden korkmaya başladım; bu kendime acıyıp Biteviye sızlanmalarımdan korkmaya başladım. Sevgiden, 'sevgi edebiyatı'ndan, sevgi dininden,Yazdıklarımın gölgesinde sinsice yükseldiğini Görür gibi olduğum sevgi putundan korkmaya başladım.

…”

Hemen şimdi, şu anda yapılabilecek bir işle karşı karşıya kaldığınız durumlar olur. Bir ân sonrası yoktur, nasıl ki bir ân öncesi de yoktu. Hemen o anda karar vermek zorundasınızdır. Bu, çocukların “al vermem oyunu”ndaki hale de benzetilebilir. Avucunuzdaki cismi çocuğa uzatır ve “al!” teklifinde bulunursunuz, çocuk elinizdeki cismi kapacağı anda avucunuzu kapatarak geri çeker ve “vermem!” diye seslenirsiniz.

Bir arkadaşım, kedisi için: “Beni kendisinin bir parçası sanıyor” derdi.

Kedilerde bu tür sanılar olur mu? Sanmam. Kedi, kendi parçasının bile kendine ait olduğunu bilmez. Oyun çağındaki bir kedi, kuyruğunu oynatırken –daha doğrusu kuyruğu bilinci dışında kıpırdanıp dururken– görse, hemen onun arkasından koşmaya başlar. Kuyruğunu yakalamaya çalışır. Bir biçimde kuyruğunu yakalarsa onu ısırır ve canı yanınca da kuyruğunu bırakır, kuyruk gözden kaybolunca, o da bir şey olmamışçasına, yeni bir oyun icat edinceye kadar süklüm püklüm oradan ayrılır.