Kaç yıl önce olduğunu söylemek istemiyorum. Nedensiz. Yıllar önceydi, o kadar. Bilenler bilir, o tarihte, yolumun üstündeki akasya ağaçlarının dallarında serçeler çığlık çığlığa bağrışırdı. Öylesine ki, yolun o bölümünü yürüyüp geçmek mesele haline gelirdi. Yanınızda yürüyen biri varsa, onunla konuşmak çaba isterdi. Nerdeyse kulağına bağırmak zorunda kalırdınız. Ben, ya sabahları ordan geçmezdim ya da serçeler günün o saatinde oralarda bulunmazdı. Nerdeyse ciddi bir sessizlik kaplardı caddeyi sabahın o saatlerinde.

Eski günlerden bir ânı çalmaya (hırsızlamaya) ne dersin, diye soruyorum kendime. Benim, öyle aman aman bir hayat maceram olmadı. Aslında ben hiç macera yaşamadım. Öyleyse geriye dönülecek ve ondan çalınacak olan ne olabilir?

Neden bilmem, anı yazmaya hiç heveslenmedim. Fakat belleğim öyle ayrıntıya boğulmuş, öyle hurda anılar yatağı ki, bunların herhangi birinden başlayarak kocaman bir kurgu inşa etmem işten değil. Genç yıllarımın o en heyheyli döneminde, liseyi bitirmişim, yaş 18, trenle, babamın refakatinde İstanbul'a gidiyorum.

Bir belgesel filmden öğrendiğime göre çıngıraklı yılanın kuyruğundan çıkardığı çıngırak sesi onun avı üzerinde büyüleyici bir etki bırakıyormuş. Bu etkiyle av kıpırdayamaz hale geliyormuş, yılan da bu durumda bulunan avını ısırıp zehirleyerek öldürdükten sonra yutmaya başlıyormuş.

"…Bunlar sanat kurslarına filan da gitmiş olabilir. İşlerine kan katmaya g…tü yemez bunların, delilikle kumar oynamazlar, işlerini gerçekleştirmek için açlık çekmeyi göze alamazlar. Sanat öyle bir şey değildir onlar için. Ünlenmek isterler, ama rahatlarından ve güvenceden feragat etmeden. Sanatçı oldukları iddiasıyla ortalıkta dolanıp ünlenmeyi beklerler. Bu arada sekiz saatlik bir işte çalışıp duvarları yıkmaya çalışmaktansa akrabaların yardımıyla hayatta kalırlar, yumuşak ve geniş bir şeydir sanat onlar için, temiz pak.