O taklit edilemez. Geçmişte hiçbir zaman bir Edith Piaf olmadı, gelecekte de
olmayacak. O göklerin akşam yalnızlığında için için yanan bir yıldızdır.
Birbirlerine sarılmış çiftler eğer hala sevmeyi, acı çekmeyi ve ölmeyi
biliyorlarsa, bu biraz da onun yüzündendir. Şu küçük insana bakın; elleri,
yıkıntılar arasından fırlamış bir kertenkeleninki gibi. Bonapartvari bir alın
ve henüz görmeye başlamış bir kör gibi bakan gözler. Böyle biri nasıl şarkı
söyler? Kendini nasıl ifade eder? Gecenin büyük iniltilerini o daracık
göğüslerinden nasıl çıkartabilir?