Patrick Buisson bir kitap yazmış, "1940-1945: Erotik Yıllar", Fransız kamuoyu ayağa kalkmış... Gazete öyle diyor.

Aslında bir dizinin ilk kitabı bu, ikinci cilt de eylül başında çıkacak.

Fransız kamuoyunun da ayağa kalktığı falan yok, konu Fransa'da artık kanıksanmış bir konudur, öyle ayağa kalkmalar falan ancak Türkiye'de olur, basının da gazıyla.

Yirmi yıllık komşum "sen şeriatı getirmek istiyorsun" dediği için kendisiyle selamı sabahı kestim. Şimdi eve girip çıkarken birbirimizle karşılaşmamaya çalışıyoruz...

Babam da kaldırım değiştirirdi... Sorardım, "az ileride 'demokratların' kahvesi var" derdi... Babam "halkçıydı".

Elli yıl sonra Türkiye'nin tadı gene kaçtı, döndük dolaştık aynı yere geldik.

Korkuyorlar. "Söktüremeyeceklerini" görüyorlar, fakat en iyi savunma saldırıdır düşüncesiyle, edepsizleniyorlar.

Örneğin Ergenekon çetesinin bazı üyeleri, "uzun süre içeriden çıkamayacaklarını" anladılar...

Bazı yöneticileri de "ya bana kadar ulaşırlarsa" korkusu içinde...

Aykırı adamım ya, gündemde değilmiş gibi görünen "asıl gündemi" tartışmaya bayılırım. Herkes Mersin'e giderken ben tersine giderim, huyum kurusun.

Şimdi de, herkes şu son Yargıtay-Hükümet çatışmasında Aydın Doğan'ın bazı adamlarının ağızlarından köpükler saçarak "geçirdik, geçirdik" tavrını takınmalarını ibretle izlerken, ben aklımı cumhuriyetin numaralarına taktım.

"Numaracı cumhuriyetçiler" şeklinde hakaret edilen bazı yazarlar var, biliyorsunuz.

Gündemde değilmiş gibi görünüyor ama bütün bu kavganın gürültünün bam teli orasıdır: Kuzey Kıbrıs. Türban mürban, işin "folklorik" yanı.

Altı senedir, bürokraside "bu adam Kıbrıs'ı verecek" şeklinde derin bir endişe var.

Fakat vermek için, önce "almış olmak" gerekir.

Biz Kıbrıs'a "adaya barış ve demokrasi falan filan götürmek" için mi çıktık, yoksa orayı düpedüz "aldık" mı?