Cumhurbaşkanıyla başbakan bir evde buluşup beş saat kadar görüşmüşler...

Aydın Bey ile "küçük Aydın'ın" yani Zafer Bey'in gazeteleri ve de gazetecileri kıyametleri koparıyorlar... Bu olay şaşkınlık yaratmış.

Çok ayıp. Hiç koskoca cumhurbaşkanı, bir başbakanla görüşür mü? Alt tarafı başbakan... Kim oluyor bu adam? O koltuğa terfi etti de mi geldi? Alt tarafı cahil halk torba torba kömür aldı da seçti.

"Belki de çimdik mantı yemişlerdir" diye bir laf çıktı, o daha da ayıp. Hatırlanacağı üzere, Atatürk mantı yemezdi, daha ziyade kurufasulya ve pilav tercih ederdi.

Yakup Cemil'i bileceksiniz, "Enver'i de vuracağım, Talat'ı da" demişti...

Kurşuna dizilen kendisi oldu. Bu konuda uzmandı oysa, beş yıl önce gene Babıali'yi basıp Nazım Paşa'yı vurmuştu. "İkinci Babıali baskını" gerçekleşemedi.

Hakkında "şehir efsaneleri" de oluştu: Gene böyle leş gibi sıcak, 1917 yılının temmuz ayı... Bunu Kağıthane'ye idama götürüyorlar... O güneşin altında, Beyazıt'tan oraya yaya gidiyorlar... Yolda bir karpuz arabasını çevirmiş, "asker evlatlarım susamışlardır" diyerek idam mangasına karpuz ısmarlamış! Böyle de baba adammış merhum.

Luciano Benjamin Menendez, emekli bir korgeneral...

Arjantin ordusundan emekli.

Don Luciano, seksen yaşında.

Müebbete, yani ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Kodeste ölecek.

Arjantin'de müebbetin "ağırlaştırılmış" türü var mı bilmiyorum, fakat askeri hapisanede değil, "sivilde" yatacakmış.

Çünkü kararı veren, sivil mahkeme.

Geçen yıl bu sıralar seçim sonuçları hakkında yaptığı tahminleri makaraya sardığım için madara olan, bunun altından kalkamayan, dolayısıyla da bana düşman kesilen bir adam, benimle uğraşmak istiyor...

Bunu da "politika şekerine" bulamak zorunda tabii, "muhalif yazar" kimliğine sığınıp bize giydirecek ki, okuyucu işin içindeki "bireysel gocunma" boyutunun farkına varmasın.

Fakat tam olarak tutturamadı, açık verdi: Aldığımız maaşı kıskanmalar, gazetenin çalışanlarını bize karşı kışkırtmaya çalışmalar, kendi gözündeki merteğe, yani kendi gazetesinin satış rakamlarına bakmadan bizim gözümüzdeki çöple, tirajımızla uğraşmalar falan, her türlü küçüklüğü sergiledi.

Kemal Tahir merhum, Anadolu köylüsünün "azla yetinme" ve "şehirliye boyun eğme" alışkanlığını (o buna "koşulma" derdi), kurulacak bir "yerli sosyalizmin" temeli ve umudu sanırdı...

En büyük yanılgısı da bu oldu. Köylünün tüketim açlığını ve "uygun önder bulunca bürokrasiye de kafa tutma" eğilimini göremedi. Ya da gördü de, ne de olsa Marksist eğitimden geldiğinden, önem vermedi. (Oysa 1950 yılında kendisini hapisten salıveren, özgürlüğüne kavuşturan da yeni hükümet olmuştu... Bu nasıl bir nankörlük ya da aymazlık? Kemal Tahir'e hiç yakışmayan bir nankörlük ya da aymazlık.)