Atatürk’ün bir üvey babası ve üvey kardeşleri olduğunu yazdığım zaman kıyametler kopmuştu...

Tepkiler küfür düzeyinde kaldılar (yaşlı bir kurt bana “sapık” dedi), kimse başka hiçbir şey yapamadı, çünkü yazdığım gerçekti.

Siz Abdullah Gül’ü tartışın, biz de sizi tartışalım. Memlekette aslında demokrasi falan olmadığını, örneğin AKP’nin Erdoğan tarafından diktayla yönetildiğini söylüyorsunuz; herkes, hatta onu istemeyenler bile elini kaldırıp Gül’ün cumhurbaşkanlığını onaylayacakmış, çünkü herkes emir kuluymuş.

Daha lafın başında cumhurbaşkanı seçiminin gizli oyla yapıldığını unutursanız, sizinle neyi nasıl tartışacağız be kardeşim?

Heinz Barth, seksen yedi yaşında, yatağında öldü. Bir hafta olmuş da, haberini şimdi aldık.

Savaştan ancak otuz sekiz sene sonra yakalanmış, ömür boyu hapis cezası yemiş, on dört yıl yatıp “sağlık nedenlerinden dolayı” çıkmıştı, on yıldır dışarıda geziyordu. “Şekeri varmış”, yaşı da ilerlemiş, onun için bırakmışlar. Ha, bir de “pişmanlık yasasından” yararlanmış galiba, çok pişmanmış.

Ben...

Bu işin...

Kolayını buldum arkadaş!

Bundan böyle...

Her kelime bir satır.

Köşe doldu mu kaçarım, kralını tanımam.

Başka derdimiz yokmuş gibi, bir de kılık kıyafet tartışması çıkardılar. Yok efendim, sözünü ettiğim “şapka kanununu tartışmak” falan değil. Mecliste CHP ve MHP üyesi başkanvekili hanımlar ne giyecekler, onun tartışması. Düzgün giyinirlerse Ankara’da sular şarıl şarıl akmaya başlayacak.